پست مناسبتی

پست مناسبتی

توضیحی بسیار بسیار کوتاه و قابل تامل در مورد مراسم های عزاداری و...

خداوند در قرآن کریم می ‏فرماید:

﴿وَبَشِّرِ لصَّٰبِرِینَ ١٥٥ ٱلَّذِینَ إِذَآ أَصَٰبَتۡهُم مُّصِیبَةٞ قَالُوٓاْ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّآ إِلَیۡهِ رَٰجِعُونَ ١٥٦ أُوْلَٰٓئِکَ عَلَیۡهِمۡ صَلَوَٰتٞ مِّن رَّبِّهِمۡ وَرَحۡمَةٞۖ وَأُوْلَٰٓئِکَ هُمُ ٱلۡمُهۡتَدُونَ ١٥٧﴾ [البقرة: ١٥٥-١٥٧].

«و به صابرانی مژده بده که به هنگامی که بلا و مصیبتی بدیشان می رسد، می گویند: ما از آنِ خداییم و به سوی او بازمی گردیم. آنان کسانی هستند که الطاف و رحمت و مغفرت خدایشان شامل حالشان می ‏گردد و مسلّماً آنان همان هدایت‏ یافتگان هستند».

می بینید که خداوند - متعال - ما را به هنگام برخورد با هر مصیبتی - بدون استثناء - به صبر و خویشتن‏داری دعوت می کند.

- «إبن بابویه» به سند معتبری از امام محمّد باقر روایت کرده است که رسول خداص در هنگام وفات خود به فاطمه ل فرمود:

«ای فاطمه! چون من بمیرم روی خود را برای من مخراش و گیسوی خود را پریشان مکن، و واویلا مگو و بر من *نوحه مخوان *و *نوحه‏ گران *را دعوت مکن».( جلاء العیون مجلسی ج 1 ص 92 چاپ تهران )

- عن أبی عبدالله‏ قال: قال رسول اللهص: «ضرب المسلم یده علی فخذه عند المصیبة إحباط لأجره». (اصول کافی ج 1 ص 224 ) «جعفر صادق‏ از پیامبر ص نقل می کند که در وقت مصیبت، دست زدن بر زانو اجر و ثواب مسلمان را تباه می ‏کند».

- امام جعفر صادق‏ در پاسخ به این پرسش که «جزع چیست؟» چنین می فرماید: «شدیدترین جزع با شرر و فغان و به صدای بلند واوی لاکردن و **سینه و صورت خود را زدن** و موهای پیشانی را کندن است، و هر کس که مجلس ماتم را برگزار نماید، به تحقیق او صبر را ترک کرده و خلاف روش آن رفتار نموده است»، و به دنبال آن روایت شده است: «صبر و مصیبت، هر دو به سوی مؤمن سبقت می برند. مصیبت در حالی به وی می ‏رسد که او شکیباست و همانا جزع و مصیبت به سوی کافر سبقت می ‏برند، پس مصیبت در حالی به وی می رسد که وی بسیار جزع‏ کننده است». (اصول کافی ج 1 کتاب الجنائز ص 222 -223 چاپ تهران )

- راستی کدام مصیبت از تمام مصیبتها بزرگتر است و به هنگام مصیبت بزرگ چه باید کرد؟ بهتر است جواب این سؤال را از امام جعفر صادق‏ بشنویم. آن بزرگوار، مصیبت وفات پیامبر ص را از تمام مصایب بزرگتر دانسته و به هنگام مصیبت به صبر و خویشتن‏داری توصیه و سفارش فرموده است. چنانچه «شیخ طوسی» و دیگران به سند معتبر از او روایت کرده‏اند که فرمود: «چون مصیبتی به تو رسید، به یاد بیاور مصیبت رسول خدا ص را که به مردم هرگز چنین مصیبتی نرسیده و نخواهد رسید». (جلاء العیون مجلسی ج 1 ص 95 )

و اینک ببینیم علی‏ (رض) در برابر بزرگترین مصیبت (رحلت پیامبر) چگونه رفتار کرده است:

- علی ‏(رض) در هنگام غسل پیامبر ص با غم و اندوه می ‏فرماید: «ولولا أنک أمرت بالصبر ونهیت عن الجزع لأنفدنا علیک ماء الشئون».(نهج البلاغه شرح فیض السلام جزء 4 کلام 226 )

«و اگر به صبر و شکیبایی امر نمی ‏کردی و نهی از ناله و فغان و زدن، نفرموده بودی، به تحقیق (در فراق تو) سرچشمه‏ های اشک چشم را (با گریه) خشک می کردیم!».

- و این هم آخرین وصیّت خود حسین‏ (رض) به خواهرش زینب: حسین‏ قبل از آغاز جنگ به خواهرش می ‏فرماید: «ای خواهرم! تو را به حقّ خود سوگند می ‏دهم که بر مصیبت و مفارقت من صبر کن و هر گاه کشته شوم، هرگز روی خود را برای من مخراش و موهای خود را از پریشان و پراکنده مساز و از بیخ مکن و گریبانت را پاره مکن؛ زیرا تو دختر فاطمه هستی. همانطوری که او به هنگام مصیبت جدّم - علیه الصلاة و السلام - صبر نمود، تو نیز در وقت مصیبت من صبر پیشه کن». ( جلاء العیون مجلسی باب قضایای کربلا ص 282 و همچنین تاریخ یعقوبی ص 29 )

در ایّام جاهلیّت نخستین، مردم به هنگام برخورد با مصایب، به نوحه‏ خوانی می پرداختند و گریبانشان را پاره می ‏کردند. بر سر و سینه خود می ‏زدند. گِل بر سر می ‏زدند و می ب‏ریختند و صورت خود را می خراشیدند و موهای خود را می ‏کندند و... امّا اسلام این رویّه را ناپسند و حرام دانسته و در مقابل دستور داده شده که مسلمان، صبر و خویشتن‏داری پیشه کند.

#سنی
#اهل-سنت