ﺯ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﯽﺧﯿﺰﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﻡ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ

ﺯ ﺩﺳﺘﻢ ﺑﺮ ﻧﻤﯽﺧﯿﺰﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺩﻡ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺑﺠﺰ ﺭﻭﯾﺖ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﻫﻢ ﮐﻪ ﺭﻭﯼ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﯿﻨﻢ
ﻣﻦ ﺍﻭﻝ ﺭﻭﺯ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻡ
ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺴﺖ ﺩﺳﺖ ﺍﺯ ﺟﺎﻥ ﺷﯿﺮﯾﻨﻢ
ﺗﻮ ﺭﺍ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﯽﺩﺍﺭﻡ ﺧﻼﻑ ﻫﺮ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻋﺎﻟﻢ
ﺍﮔﺮ ﻃﻌﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﻋﻘﻠﻢ ﺍﮔﺮ ﺭﺧﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﺩﺭ ﺩﯾﻨﻢ
ﻭ ﮔﺮ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺑﺮﮔﯿﺮﯼ ﺳﭙﺮ ﭘﯿﺸﺖ ﺑﯿﻨﺪﺍﺯﻡ
ﮐﻪ ﺑﯽ ﺷﻤﺸﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﮐﺸﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺪﻫﺎﯼ ﺳﯿﻤﯿﻨﻢ
ﺑﺮﺁﯼ ﺍﯼ ﺻﺒﺢ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻥ ﺍﮔﺮ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺭﻭﺯ ﺁﻣﺪ
ﮐﻪ ﺑﮕﺮﻓﺖ ﺍﯾﻦ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ﻣﻼﻝ ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﻭ ﭘﺮﻭﯾﻨﻢ
ﺯ ﺍﻭﻝ ﻫﺴﺘﯽ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﻗﻔﺎﯼ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺧﻮﺭﺩﻡ
ﮐﻨﻮﻥ ﺍﻣﯿﺪ ﺑﺨﺸﺎﯾﺶ ﻫﻤﯽﺩﺍﺭﻡ ﮐﻪ ﻣﺴﮑﯿﻨﻢ
ﺩﻟﯽ ﭼﻮﻥ ﺷﻤﻊ ﻣﯽﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺒﺨﺸﺎﯾﺪ
ﮐﻪ ﺟﺰ ﻭﯼ ﮐﺲ ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﻣﯽﺳﻮﺯﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻟﯿﻨﻢ
ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮﻥ ﮔﻞ ﺯ ﺧﻨﺪﯾﺪﻥ ﻟﺒﺖ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﯽﺁﯾﺪ
ﺭﻭﺍ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻠﺒﻞ ﭼﻮ ﺑﻮﺗﯿﻤﺎﺭ ﺑﻨﺸﯿﻨﻢ
ﺭﻗﯿﺐ ﺍﻧﮕﺸﺖ ﻣﯽﺧﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺳﻌﺪﯼ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻫﻢ ﻧﻪ
ﻣﺘﺮﺱ ﺍﯼ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺍﺯ ﮔﻞ ﮐﻪ ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ ﻧﻤﯽﭼﯿﻨﻢ