بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
آرزو، منبعث از هواهای نفسانی است، دعا، منبعث از ایمان است.
‌آرزو، آنچه هست را نپذیرفتن و در هوای آنچه نیست رفتن است، دعا، آنچه هست را شکوفا کردن و در حسرت آنچه نیست نرفتن است.
‌آرزو،منکر حال است و همواره تو را حواله به آینده موهوم می دهد، دعا، زنده به حال است و نقداً تو را بر خوردار می کند.
‌آرزو، اسیر زمان و مکان است، دعا، ریشه در لا زمان و لا مکان دارد.
‌در آرزو، خواستِ من اصل است، در دعا، خواستِ او اصل است.
‌آرزو، توهّم چیزی است که فکر می کنم برایم خیر است، دعا، خود خیر و وصل به خیر است.
‌آرزو لزوماً ارتباط با خدا ندارد، دعا، بدون ارتباط با خدا شکل نمی گیرد.
‌آرزو، چشم را کور، ذهن را منگ، و وجود آدمی را چند تکه می کند، دعا، نگاه را نورانی، ذهن را نرم، و وجود را انسجام می بخشد.
‌آرزو، از عدم رضایت شکل می گیرد، دعا، با تسلیم و رضایت محقق می شود.
‌آرزو، با خردمندی کاری ندارد، دعا، عین حکمت و خردمندی است.
آرزو، یک احساس است، دعا، یک اقدام است.
‌آرزو، خواب آور است و ناهشیاری می آورد، دعا، بیداری است و برکت می آورد.
‌آرزو، وصل به نفس است،دعا، وصل به خیر مطلق و بالآخره در یک کلام؛ آرزو، خروج از بندگی است، و دعا، تجلّی بندگی.