بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
لَا تَقْرَبَا هَٰذِهِ الشَّجَرَةَ - به این شجره نزدیک نشوید!(سوره بقره بخشی از آیه 35)
شجره پیش از آنکه به معنای درخت باشد، در معنای اصلی اش، ریشه مشاجره است. و از آنجا به آن درخت گویند که درخت با آنکه یک تنه دارد، شاخه هایش هر کدام چون شجره ای به خلاف یکدیگر از هر سو به مسیری رفته اند. انسان نیز اصل شجره است. دارای وجودی واحد، اما برخوردار از اشجار مختلف یعنی وجوهی متضاد است. مشاجرات درونی که در وجود او بر قرار می شود، به سبب همین اشجار مختلفه یعنی همین وجوه بعضاً متضاد است. خطرناکترین و سمی ترین این اشجار، ذهن تاریک اندیش بشری اوست. این شجره است که همواره او را از بهشت امن الهی بیرون آورده و باز و باز بیرون می آورد. این همان درختی است که وسوسه شناخت نیک و بد را دامن می زند و با ایجاد تضاد، دردسر ساز و خانمان برانداز است. همان است که هواخواهِ دانش، از راه تضادها و اختلاف هاست. زیرا ذهن، شهود را نمی فهمد، آگاهی زنده را نمی داند چیست، و با مفهوم وصل به حال بیگانه است. او هیچ تصوری از فرا زمان ندارد. او فکر و خیال را دوست دارد، گذشته را نشخوار کردن و آرزوپروری را می ستاید. این شجره کارش همین است.اهل زندگی واقعی نیست.
اهل موهومات است. برای همین است که ظرف چند ساعت، آدم را از کیفیت بهشتی، به هبوطِ -(سوره احزاب بخشی از آیه 72 - ظَلُومًا جَهُولًا - می کشاند. از این منظر، این همان شیطان پر منیّتی است که با وسوسه هر کسی را از کیفیت تسلیم و تفویض امر بدر می آورد و در سرزمین تاریکیها و سختی ها آواره اش می کند.