غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن!

غصه هایت که ریخت، تو هم همه را فراموش کن!
دلت را بتکان اشتباهایت تالاپی می افتد زمین!
بگذار همانجا بماند.فقط از لا به لای اشتباهایت،یک تجربه را بیرون بکش قاب کن و بزن به دیوار دلت…
دلت را محکم تر اگر بتکانی تمام کینه هایت هم می ریزد و تمام آن غم های بزرگ وهمه حسرت ها و آرزوهایت…
محکم تر از قبل بتکان تا این بار همه آن عشق های بچه گربه ای هم بیفتد!
حالا آرام تر،آرام تر بتکان تا خاطره هایت نیفتد!تلخ یاشیرین، چه تفاوت می کند؟خاطره، خاطره است باید باشد، باید بماند…
کافی ست؟ نه، هنوز دلت خاک دارد یک تکان دیگر بس است… تکاندی؟! دلت را ببین چقدر تمیز شد… دلت سبک شد؟
حالا این دل جای “او”ست دعوتش کن! این دل مال “او”ست…همه چیز ریخت از دلت، همه چیز افتاد و حالا تو ماندی و یک دل و یک قاب تجربه، و مشتی خاطره و یک “او”…خانه تکانی دلت مبارک!