باید فراموشت کنم چندیست تمرین می کنم

باید فراموشت کنم چندیست تمرین می کنم
من می توانم ،می شود آرام تلقین می کنم
با عکسهای دیگری تا صبح صحبت می کنم
با آن اتاق خویش را بیهوده تزیین می کنم
سخت است اما میشود درنقش یک عاقل روم
شب نه دعایت میکنم نه صبح نفرین میکنم
حالم نه اصلا خوب نیست تابعد بهتر میشود
فکری برای این دل تنهای غمگین می کنم
من می پذیرم رفته ای و برنمی گردی همین
خودرا برای درک این، صدبار تحسین میکنم
ازجنب وجوش افتاده ام دیگر نمیگویم به خود
وقتی عروسی میکند، این میکنم آن میکنم
خوابم نمیآید ولی از ترس بیداری به زور
بالطف قرص قد نقل یک خواب رنگین میکنم
این درد زرد بیکسی برشانه جاخوش کرده است
از روی عادت دوستی با بارسنگین میکنم
هرچه دعا کردم نشد شاید کسی آمین نگفت
حالا تقاضای دلی سرشار از آمین می کنم
نه اسب،نه باران،نه مرد،تنهاییم و این دائمیست
اسب حقیقت راخودم با این نشان زین میکنم
یا می برم ، یا باز هم نقش شکستی تلخ را
درخاطرات تلخ خود با رنج آذین می کنم
حالا نه تو مال منی،نه خواستی سهمت شوم
این مشکل من بود وهست درعشق گلچین میکنم
کم کم زیادم میروی این روزگارورسم اوست
این جمله را باتلخی اش صدبار تضمین میکنم
مسعودامینی