الهی ، چگونه گویم نشناختمت که شناختمت ، و چگونه گویم شناخ

الهی ، چگونه گویم نشناختمت که شناختمت ، و چگونه گویم شناختمت که نشناختمت .


الهی ، همه از تو دوا خواهند ، و من از تو درد .


الهی ، اگرچه درویشم ، ولی داراتر از من کیست ، که تو دارایی منی .


الهی ، آن خواهم که هیچ نخواهم .


الهی ، ما را یاری دیدن خورشید نیست ، دم از دیدار خورشید آفرین چون زنیم ؟!


الهی ، عمری آه در بساط نداشتم و اینک جز آه در بساط ندارم .


الهی ، چرا بگریم که تو را دارم ، و چرا نگریم که منم !


الهی ، اگر گلم یا خارم از آن بوستان یارم .


الهی ، اگر بخواهم شرمسارم ، و اگر نخواهم گرفتار .


الهی ، عارف را با عرفان چه کار ، عاشق معشوق بیند نه این و آن .


الهی ، در بسته نیست ، ما دست و پا بسته ایم .


الهی ، هر چه بیشتر دانستم نادانتر شدم ، بر نادانی ام بیفزا !


الهی ، آن را که دل باز دادی ، دهن بسته است ؛ این سخن پرداز ، دل بسته است .


الهی ، دل دادۀ معنا را از لفظ چه خبر و شیفتۀ مسما را از اسم چه اثر .


الهی ، دیده را به تماشای جمال خیره کردی ، دل را به دیدار ذوالجمال خیره گردان !


الهی ، شکرت که کور بینا و کر شنوا و گنگ گویم .