بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
‌نگاهی دیگر به مَنّ و سَلویٰ :
غالباً مفسران - مَنّ و سَلویٰ - در آیهٔ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَىٰ - و ما برای آنها مَنّ و سَلویٰ فرو فرستادیم.(سوره بقره بخشی از آیه 57)
را به ترنجبین و بلدرچین یا چیزهایی شبیه اینان دانسته‌اند لکن این فقط یک برداشت مادی و سطحی از آیه است. حال آنکه بدون شک - مَنّ و سَلویٰ، بعنوان یک مائدهٔ آسمانی، اشاره به تغذیه‌ای اسراری در وادی سلوک است. پیش از هر چیز باید دانست که در قرآن کریم از واژه‌های دخیل یا واژگان دیگر زبان‌ها استفاده شده است.
‌از جمله؛ واژگان پارسی و آرامی... در واژگان پارسی قدیم مَنَ به معنای منش خِرَد و نور خِرَد است که ریشهٔ مزدا است و سَلویٰ از ریشه همان تسلی‌بخش یا روح القدس است. از این منظر می‌ توان گفت که خداوند؛ قوم موسی را در آن وادی حیرت، با نور خِرَد و روح القدس تغذیه و تقویت کرده است.
‌این نوعی تغذیه لطیف و نوعی نور خواری است که با طلوع همراه است. آن را نمی‌ توان ذخیره کرد و تنها می‌ توان از آن در حال برخوردار شد!
این یعنی از لطیف‌ترین و پاک ترین انرژی‌ های هستی تغذیه کردن و برخوردار شدن! كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ -(سوره بقره بخشی از آیه 57)
و دقیقاً از این روست که از آن به مائدهٔ آسمانی یاد می‌شود.
و یادت باشد که فردوسی هم دانسته چنین می‌سراید: به نام خداوند جان و خِرَد!