توافق که نه. من به یک مذاکره‌ی خالی هم قانع‌ ام.

توافق که نه. من به یک مذاکره‌ی خالی هم قانع‌ ام.

وین؟ همین اهواز هم کافی‌ ست. شاید یکی از کافه‌های شلوغ شهر. دوتایی بنشینیم و حرف بزنیم. تـو فقط تحریم‌هایت را بیشتر کنی: که نگـاهت نکنم، که تماسی نگیرم، که دنبالت توی خیابان راه نیفتم. خودت با سلاح کشتار جمعی به جان جهان بیفتی ولی سلاح‌های من را ازم بگیری.

چای خوردن با تو پای میز مذاکره بهترین اتفاق دنیاست، حتی اگر دستانت به خون عاشقانِ شهرِ دلم آغشته باشد.