جانم به این شعر..

جانم به این شعر..
ایوان طلای بقیع


فکر توام و... صحن و سرائی که نداری
داغ حرم و درد بنائی که نداری

له له زده ام تا بنشینم لب حوض و
فواره ای و آب نمائی که نداری

زوّار تو حیران که چگونه بنشینند
در گوشه ی تنهائی جائی که نداری

کو کهنه رواقی که به قلبم بفشارد
هفتاد و دو تا کرببلائی که نداری

آن قدر غریبی که نیفتاده کنارت
مشک و علم و دست جدائی که نداری

بگذار که بر سنگ بکوبم سر خود را
با محتشم نوحه سرائی که نداری

پس می شکنم تکه به تکه دل خود را
در تکیه ی لبریز عزائی که نداری

سخت است که معصوم زمین باشی و... اما
عمری بخوری چوب خطائی که نداری!!...

حالا به چه حالی بگذارم دل خود را
در گوشه ی ایوان طلائی که نداری؟...