زﻣﺎن ، ﺑﯽ آﻧﮑﻪ دﯾﺪه ﺷﻮد ؛ ﻧﻮزادان ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻫﺎ را ﺑﺰرگ ﻣ

زﻣﺎن ، ﺑﯽ آﻧﮑﻪ دﯾﺪه ﺷﻮد ؛ ﻧﻮزادان ﭘﺪر و ﻣﺎدر ﻫﺎ را ﺑﺰرگ ﻣﯽ
ﮐﺮد و. ﺑﯽ آﻧﮑﻪ ﺣﺮﻓﯽ ﺑﺰﻧﺪ ، ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﯽ آﻣﻮﺧﺖ .
. زﻣﺎن ، ﺗﺎ آن زﻣﺎن ﮐﻪ او ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﺑﯿﺎﯾﺪ ؛" اﺣﺴﺎﺳﺎت " ﻧﺪاﺷﺖ
ﺗﺎ ﮐﻪ او ، ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﺪ ؛ دﺧﺘﺮک زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺑﻮد . ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﺶ ﻟﺒﺮﯾﺰ از
ﻣﻬﺮ ﺑﻮدﻧﺪ . زﻣﺎن ، ﺑﺮای اوﻟﯿﻦ ﺑﺎر ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﯽ دﯾﺪش و، ﺑﺮای
ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺑﺎر در ﺗﻤﺎم ﻣﯿﻠﯿﺎردﻫﺎ ﺳﺎل از زﻧﺪﮔﯽ اش ، ﻟﺮزش
ﭼﯿﺰی را در درون ﺧﻮدش اﺣﺴﺎس ﮐﺮد ... اﺣﺴﺎس ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ
ای ﺑﻮد . از دﺧﺘﺮک ﺧﻮﺷﺶ آﻣﺪه ﺑﻮد ... ﺧﻮدش ﻫﻢ ﻧﻤﯽ
داﻧﺴﺖ ﭼﺮا . وﻗﺘﯽ دﺧﺘﺮک ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪ ، زﻣﺎن ﻧﺎﺧﻮدآﮔﺎه ﭘﺎ
ﺷﻞ ﻣﯽ ﮐﺮد ، آﻫﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﻣﯽ دوﯾﺪ ، ﺗﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﺑﯿﺸﺘﺮی داﺷﺘﻪ
ﺑﺎﺷﺪ ، ﺗﺎ ﺧﻨﺪه ﻫﺎﯾﺶ را ﺗﻤﺎﺷﺎ ﮐﻨﺪ ... وﻗﺘﯽ دﺧﺘﺮک ﻣﯽ
ﮔﺮﯾﺴﺖ ، زﻣﺎن اﻋﺼﺎﺑﺶ ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﯽ رﯾﺨﺖ . ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﯽ
ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺮﯾﻊ ﻣﯽ دوﯾﺪ ، ﺗﺎ زودﺗﺮ ﺑﮕﺬرد ، واﯾﻨﮕﻮﻧﻪ دﺧﺘﺮ را
ﺗﺴﮑﯿﻦ دﻫﺪ ." زﻣﺎن " دﯾﮕﺮ آن ﮔﺬر ﯾﮑﻨﻮاﺧﺖ و ﺗﮑﺮاری
ﺳﺎﺑﻖ ﻧﺒﻮد . ﻣﻬﺮ دﺧﺘﺮک ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﯾﺦ زده ی زﻣﺎن ﮔﺮﻣﺎ ﻣﯽ
ﺑﺨﺸﯿﺪ و ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎ را ﺑﺮاﯾﺶ ﻣﻌﻨﯽ دار ﻣﯿﮑﺮد ... و اﯾﻨﮕﻮﻧﻪ
. ﺑﻮد ﮐﻪ زﻣﺎن ، ﺑﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ
دﺧﺘﺮک ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺷﺪ و در اوج ﺟﻮاﻧﯽ و زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺖ .
زﻣﺎن ، ﺑﯿﺸﺘﺮ از ﻫﺮ زﻣﺎن دﯾﮕﺮی ﻋﺎﺷﻖ او ﺷﺪه ﺑﻮد . ﺑﻌﺪ از
ﻗﺮن ﻫﺎ و ﻗﺮن ﻫﺎ ، او " دﻟﺒﺴﺘﮕﯽ " ﺑﻪ اﯾﻦ دﻧﯿﺎ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده ﺑﻮد ! ﺑﻪ
زﻧﺪﮔﯽ ﻣﻮﺟﻮدی ﻓﺎﻧﯽ دل ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﺧﺒﺮ ﻧﺪاﺷﺖ
ﮐﺴﯽ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻨﺎرش ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ واﻗﻌﯽ ﮐﻠﻤﻪ ، ﻫﺮ
" ﻟﺤﻈﻪ " ﺑﻪ ﯾﺎدش ﻫﺴﺖ ... زﻣﺎن ، ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮش ﺑﻮد ﺑﻪ ﻫﻤﺎن
ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ دﺧﺘﺮک ﻣﯿﺪاد ؛" ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎی
... زﻧﺪﮔﯽ " اش
و ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻫﺪﯾﻪ ﻫﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ی زﻣﺎن ؛ دﺧﺘﺮ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﯿﺶ
اداﻣﻪ داد .
ﺳﺮاﻧﺠﺎم ؛ دﺧﺘﺮک در ﺳﺮازﯾﺮی ﭘﯿﺮی و ﮐﻬﻮﻟﺖ ﻗﺮار
ﮔﺮﻓﺖ . زﻣﺎن ﺗﺮﺳﯿﺪ . ﺗﺮﺳﯿﺪ از اﯾﻨﮑﻪ ﺑﺎﯾﺴﺘﯽ در زﻣﺎﻧﯽ ﻧﻪ
ﭼﻨﺪان دور ﺑﺎ " ﻋﺸﻖ " اش ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﯽ ﮐﻨﺪ . زﻣﺎن از دﺳﺖ
ﺧﻮدش ﻋﺼﺒﺎﻧﯽ ﺑﻮد ! ﻣﻘﺼﺮ ﺧﻮدش ﺑﻮد ، ﮐﻪ ﺑﺎ ﮔﺬر ﺧﻮﯾﺶ ؛
ﮔﺮد ﭘﯿﺮی را ﺑﺮ ﭼﻬﺮه ی زﯾﺒﺎی دﺧﺘﺮک ﻣﯽ ﭘﺎﺷﯿﺪ . ﻣﻘﺼﺮ
ﺧﻮدش ﺑﻮد، زﻣﺎن ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و، دﺧﺘﺮک را ، ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺧﯿﻠﯽ
دوﺳﺘﺶ ﻣﯽ داﺷﺖ ، ﺑﺎ دﺳﺖ ﻫﺎی ﺧﻮدش ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﯿﺴﺘﯽ
. ﻣﯽ ﺳﭙﺮد
زﻣﺎن زﺟﺮ ﻣﯽ ﮐﺸﯿﺪ وﻟﯽ ، ﮐﺎری از دﺳﺘﺶ ﺑﺮ ﻧﻤﯽ آﻣﺪ . او
اﺟﺎزه ﻧﺪاﺷﺖ ﺑﺎﯾﺴﺘﺪ . او ... ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ دوﯾﺪ ؛ ﺑﯽ وﻗﻔﻪ !
ﺣﺘﯽ ﯾﮑﺒﺎر ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ دﺧﺘﺮک ﺑﮕﻮﯾﺪ ﮐﻪ
ﭼﻘﺪر ﻋﺎﺷﻘﺶ ﺷﺪه اﺳﺖ ، وﻟﯽ ﺑﻪ ﯾﺎد آورد ﮐﻪ او " اﺟﺎزه "
ﻧﺪارد ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﺪ . او ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﯽ رﻓﺖ .. ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ ..