روزی امام از کوچه های بغداد می گذشت. از یک خانه ای صدای ع

روزی امام از کوچه های بغداد می گذشت. از یک خانه ای صدای عربده و تار و تنبور بلند بود، می زدند و می رقصیدند و صدای پایکوبی می آمد. اتفاقا یک خادمه ای از منزل بیرون آمد در حالی که آشغالهایی همراهش بود و گویا می خواست بیرون بریزد تا مامورین شهرداری ببرند.
امام به او فرمود صاحب این خانه آزاد است یا بنده؟
سؤال عجیبی بود.
گفت: از خانه به این مجللی این را نمی فهمی؟ این خانه «بشر» است، یکی از رجال، یکی از اشراف، یکی از اعیان، معلوم است که آزاد است.
فرمود: بله، آزاد است، اگر بنده می بود که این سر و صداها از خانه اش بلند نبود.
حال، چه جمله های دیگری رد و بدل شده است دیگر ننوشته اند، همین قدر نوشته اند که اندکی طول کشید و مکثی شد. آقا رفتند.
بشر متوجه شد که چند دقیقه ای طول کشید. آمد نزد او و گفت:
چرا معطل کردی؟
گفت: یک مردی مرا به حرف گرفت.
گفت: چه گفت؟
گفت: یک سؤال عجیبی از من کرد.
چه سؤال کرد؟
از من پرسید که صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟ گفتم البته که آزاد است. بعد هم گفت:
"بله، آزاد است، اگر بنده می بود که این سر و صداها بیرون نمی آمد."
گفت: آن مرد چه نشانه هایی داشت؟
علائم و نشانه ها را که گفت، فهمید که موسی بن جعفر است.
گفت: کجا رفت؟
از این طرف رفت. پایش لخت بود، به خود فرصت نداد که برود کفشهایش را بپوشد، برای اینکه ممکن است آقا را پیدا نکند. پای برهنه بیرون دوید. (همین جمله در او انقلاب ایجاد کرد. ) دوید، خودش را انداخت به دامن امام و عرض کرد: شما چه گفتید؟
امام فرمود: من این را گفتم. فهمید که مقصود چیست.
گفت: آقا! من از همین ساعت می خواهم بنده خدا باشم، و واقعا هم راست گفت. از آن ساعت دیگر بنده خدا شد...