ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻡ !

ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺷﺪﻡ !
ﺭﻫﺎﯾﻢ ﮐﺮﺩﯼ ﻭ ﺭﻫﺎﯾﺖ ﻧﮑﺮﺩﻡ !
ﮔﻔﺘﻢ ﺣﺮﻑ ِ ﺩﻝ ﯾﮑﯽ ﺳﺖّ
ﻫﻔﺘﺼﺪﻣﯿﻦ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﺭﺍﻫﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﺍﺏ ﺑﺒﯿﻨﯽ،
ﮐﻨﺎﺭ ِ ﮐﻮﭼﻪ ﯼ ﺑﻐﺾ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ
ﻣﻨﺘﻈﺮﺕ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﻣﺎﻧﺪ!
ﭼﺸﻤﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﭘﻮﺯﺧﻨﺪ ِ ﺍﯾﻦ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻢ
ﻭ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ !
ﮔﻮﺷﻬﺎﯾﻢ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺧﻢ ﺯﺑﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻢ
ﻭ ﺻﺪﺍﯼ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺷﻨﯿﺪﻡ !
ﺩﻟﻢ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺭﻭﺯ،
ﺍﺯ ﺯﻭﺍﯾﺎﯼ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯾﻢ ﻇﻬﻮﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ !
ﺣﺎﻻ ﻫﺎﻡ،
ﺍﺯ ﺩﯾﺪﻥ ِ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺳﻪ ﻣﻮﯼ ﺳﻔﯿﺪ ﺍﯾﻨﻪ ﺗﻌﺠﺐ
ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ !
ﻗﻔﻂ ﮐﻤﯽ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﻡ!
ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻨﻪ،
ﺗﻨﻬﺎ ﺩﻭ ﺳﻪ ﻣﻮﯼ ﺳﯿﺎﻩ ﻣﻨﺘﻈﺮﻡ ﺑﺎﺷﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻏﺮﺑﺖ ِ ﺑﻐﺾ ﻭ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮﻧﮕﺸﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ !
ﺗﻨﻬﺎ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ