تو چرا می‌پرسی خانه دوست کجاست

تو چرا می‌پرسی خانه دوست کجاست
تو چرا می پرسی:
«خانه دوست کجاست؟!»
خانه دوست همانا دل توست
گر درش باز کنی،
نغمه مهر و وفا ساز کنی،
خواهد آمد

اما
گر دلت از سنگ است،
دوست باید که مراقب باشد...
تا مبادا به همان بدو ورود،
سر پر مهر و دل مملوی مهرش
شکند...

ور دلت نازک بود،
باز هم اوست که بایست
مراقب باشد...
تا مبادا که به هر جنبش و هر
حرف و نگاه،
در و دیواره این خانه آکنده
به مهرش شکند

و نشاید نگران داشت همیشه
او را...
دل قوی باید و روشن...
اما نه ز سنگ و شیشه...