تو چرا می پرسی،

تو چرا می پرسی،
خانه دوست کجاست..؟!
خانه دوست همانادل توست...
گر درش باز کنی،
نغمه مهر و وفا ساز کنی،
خواهد آمد...

اما...
گر دلت از سنگ است،
دوست باید که مراقب باشد...
تا مبادا به همان بدو ورود،
سر پر مهر و دل مملوی مهرش
شکند...

ور دلت نازک بود،
باز هم اوست که بایست
مراقب باشد...
تا مبادا که به هر جنبش و هر
حرف و نگاه،
در و دیواره این خانه آکنده
به مهرش شکند،

و نشاید نگران داشت همیشه
او را...
دل قوی باید و روشن...
اما نه ز سنگ و شیشه...