ﯼ ﻧﺴﯿﻢ

ﯼ ﻧﺴﯿﻢ
ﺑﺎ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺍﺑﺮ ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ؟
ﮐﻮﯾﺮ ،
ﺳﻮﺯﺍﻥ ﺳﺖ ﻭ ﻋﻄﺸﺎﻥ .
ﺑﺎﺭﺍﻥ ِ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺍﺑﺮ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺴﺖ
ﺁﻧﭽﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺭﻓﺘﻪ ﺭﺍ ؟
ﭼﻪ ﺳﺘﺎﺭﮔﺎﻥ ِ ﺑﯿﺸﻤﺎﺭ
ﺗﮏ ﺑﻪ ﺗﮏ ﺑﻪ ﺧﺎﮎ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ
ﺗﺎ ﺗﺮﺍ ﯾﺎﻭﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ....
» ﺍﯾﻨﮏ ﺍﻧﺒﻮﻩ ِ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ِ ﺗﻨﻬﺎﯾﯿﻢ «
ﺍﯾﻦ ﺧﻨﺠﺮ ﺑﺠﺎﯼ ﮔﻞ ،
ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﺪ، ﺑﺮ ﺷﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﺎ ؟
ﻣﺎ ﻗﻠﺐ ﻣﺎﻥ ،
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺒﺰ ، ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺳﺮﺥ
ﺍﯼ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺯﺧﻤﯽ
ﺍﯼ ﺩﺭﺧﺖ
» ﺗﻮ ﻗﺎﻣﺖ ِ ﺑﻠﻨﺪ ِ ﺗﻤﻨﺎﺋﯽ «
ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﺠﺎﺳﺖ
ﺳﺮﺧﯽ ﺁﻭﺍﺯ ﻫﺎﯼ ﺗﻮ ؟
ﺩﺭ ﺑﺎﻍ ِ ﺭﺍﺯ ِ ﮐﺪﺍﻣﯿﻦ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ
ﺁﺭﻣﯿﺪﻩ ﺍﯼ ؟
ﺻﺪﺍﯾﺖ ،
ﺑﺎ ﺗﻨﻤﺎﻥ ﺁﺷﻨﺎﺳﺖ .
ﺍﯾﻨﮏ ﺍﯾﻦ ﻫﺮﺍﺱ !! ؟
ﺑﯿﻢ ِ ﮐﺸﺘﻨﻤﺎﻥ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ ! !
ﺍﯾﻨﺴﺎﻥ ﮐﻪ ﻣﯿﮕﺬﺭﺩ .
ﺍﯼ ﺍﺯ ﯾﺎﺩ ﺭﻓﺘﻪ