گفتم:“ بالاخره که فراموشش میکنی، اینجوری نمی‌مونه ... “

گفتم:“ بالاخره که فراموشش میکنی، اینجوری نمی‌مونه ... “
نفس عمیقی کشید و گفت:
“یادِ بعضی آدما هیچوقت تمومی نداره ! با اینکه نیستن، با اینکه رفتن، ولی هیچ وقت خاطره‌شون تموم نمیشه ... “

گفتم: ولی همین که نیستش، کم کم همه چی تموم میشه.
گفت:
بودنِ بعضی از آدما، تازه از نبودنشون شروع میشه ...!