کۆچ

کۆچ
ـــــــــــــــــ
بەشی "۸"

"کانی"م... لە من ئەخواتەوەو
لە سپێنەی بنی مندا
ڕەنگی زیوینی ئەو هەڵدێ
لە نێوان مەمانی ئەودا
هەڵئەقوڵێم
هەڵئەقۆڵێم
شوێن مژینی دەمی فەرهادەکەی ئەوە
کە وشک بووم.

وشک ئەبێ.
پەری خان... ڕۆی...
ڕۆیشتنی من چارەنووسەو
وا لە مابێنی مەماندا هەڵئەقوڵێ

من باڵندەی سەر درەختی
لەشی سەوزی
پەری خان بووم
لە سەر لێوی
هێلانەی "دەنگ"م دروست کرد

کە لەنجەی کرد
من باڵم گرت
پەری خان ڕۆی... نەڕۆم ئیتر
هەڵفڕینم... خۆی لە باڵم ئەکاتەوە...



کوچ
ـــــــــــــــــ
قسمت "۸"

چشمە از من می‌نوشد
و نقرە فام چشمە
از سپیدای عمق من
طلوع می کند.
از میان پستانهایش برون میجوشم
آنجا که فرهاد بر آن لب نهاده بود.
ف
خشک می شود.
هنگامی که من خشک شوم.
پری رفت.
من را از رفتن گریزی نیست
سرنوشتی که از میان پستانها سرچشمه می گیرد.

پرنده ای بودم بر درخت قامت سبز پری.
بر لبانش آشیانه فریاد ساختم
هنگامی که او خرامیدن آغاز کرد
من پر باز کردم.

پری رفت.
بر جای اگر بمانم
پرواز بالهایم را وداع خواهد گفت...

شعر: شێرکۆ_بێکەس
ترجمە: ناصر_حسامی

ادامە دارد...


#کورد
#کوردستان
#فرهنگ
#تمدن
#اصالت