فقط پنج سحر دیگر باقیست........

فقط پنج سحر دیگر باقیست........
و.....
دوباره آغاز میشود هیاهوی دنیای بی رمضان......

من می ترسم خدااااا؛
از نفس کشیدن بی تو،،،،،
از شیطانی که در بندش کرده ای،،،،
از نفسی که سرکشی خواهد کرد،،،،
و از تمام آنچه که مرا از آغوش تو خواهد گرفت......

خدا فقط چند سحر مانده.....
و احیاهای مضطرانه ما نیز قلب بیمارمان را شفا نداده است.....
وااااااااااااای خدا.....
چه کنم با درد بی پایان دلم......
چه کنم با ناله های بی سرانجام قلبم.....
چه کنم با این همه سیاهی ؛ خدا .......

دلم به شب جمع ای خوش بود که لیله القدرش خوانده بودی....
و من .....
تمام سال را به طمع آن سپری کرده بودم تا شاید صیحه آسمانی جبرئیل را در اعلان ظهور مهدی فاطمه بشنوم.......
و گذشت.......
و ما فهمیدیم که هنوز لایق دیدارش نبوده ایم......

خدااااااااا؛
آیا ما رمضانی دگر را به چشم خواهیم دید؟؟؟؟؟
من میترسم ؛
از عمر کوتاهی که به دیدار چشمان دلبرش خاتمه نیابد......
من میترسم ؛
از روزی که جبرئیل بشارت دهد و گوشهای من، فرصت شنیدن را از کف داده باشند.......

خدااااااا؛
به خود خود خودت سوگند....
ما مضطریم........

یا مجیب المضطر...أجب المضطر... ونحن المضطرون.... یاالله...