زنان عاشورا (۲)

زنان قلب تپنده‌ی خانه در محرم.

زن، در مقام مادر و همسر،
نه فقط ستون خانه، که قلب تپنده‌ی آن است.
مسئولیتی عظیم بر شانه‌های اوست؛
جریانی از نور و آیین را به رگ‌های خانواده جاری سازد.

این جریان‌سازی، به‌ویژه در ایام شورانگیز محرم، حیاتی‌تر می‌شود.
محرم، نه یک واقعه‌ی صرف، که روحی است که باید در خانه بدمد.

چه بسا که زن، مادر باشد.
مادری که حتی پیش از تولد،
بذر شعائر دینی را در جان فرزندش می‌کارد.
اوست که اولین زمزمه‌های عشق حسین را
در گوش جان کودک می‌نشاند.

اهتمام به این واقعه‌ی قدسی، برای خانواده‌ای مسلمان، واجب است.
همین که کودک بداند روزهایی از سال را برای عزیزی عزاداریم،
و این عزاداری چگونه است، کافی‌ست.
درک مفاهیم عمیق‌تر،در زمان تعقل و بلوغ فکری، خود به میهمانی قلبش خواهد آمد.

مادر، با دستان خود، خانه را حسینیه می‌کند.
اوست که رخت عزا بر تن می‌کند،
نشان می‌دهد که ایام تغییر کرده.
بیرق‌ها را بر سردر خانه می‌آویزد،
کتیبه‌ها را بر دیوار نقش می‌زند.
اینگونه، خانه بوی محرم می‌گیرد،
عطر ماتم حسین (ع) در فضا می‌پیچد.

او کودکانش را دست در دست،
به هیئت‌ها می‌برد،
به محافل عزاداری،
تا گوششان با نوای حسین آشنا شود.
در نذورات شرکت می‌کند،
طعم عشق را در سفره‌ی نذر می‌چشاند.

اما فراتر از اینها،
مادر، قصه می‌گوید.
قصه‌ی عاشورا را،
از زبان عشق،
برای دل‌های کوچک روایت می‌کند.
از رشادت‌ها، از مظلومیت‌ها، از ایثار.
با هر کلمه، بذری از معرفت می‌کارد.
فضایی می‌سازد آکنده از شور و شعور حسینی.
اینگونه، کودکان، نه فقط واقعه، که مفهوم عاشورا را،
در تار و پود روحشان حس می‌کنند.

اینگونه، زن، تاریخ را نمی‌گذارد غبار بگیرد.
او نگهبان حماسه است.

✍🏻یادداشت های منِ زن.

#محرم #زن #مادر #تربیت #عاشورا #خانواده_مسلمان