حضرت علی(ع) می فرمایند:

حضرت علی(ع) می فرمایند:

سگ ده صفت دارد که اگر مومنی یکی از صفات نیکو را داشته باشد سزاوار است...

١) سگ را درمیان مردمان ، قدری نیست و این همان حال مسکینان و بیچارگان است...

٢) ما ل و ملکی از آن سگ نیست و این همان صفت مجردان است...

٣) سگ را خانه و لانه ای معین نیست و هرجا که رود ، رفته است و این علامت متوکلان است...

۴) سگ ، اغلب اوقات گرسنه است و این ، عادت صالحان است...

۵) اگر سگ صد تازیانه از دست صاحب خود خورد، در خانه او را رها نمی سازد و این صفت مریدان است...

۶) شب هنگام بجز اندکی نمی آرامد و این حالت محبان و دوستداران است...

٧) اگر سگ رانده شود و ستم کشد، لیکن چون او را بخوانند، بدون دلگیری باز می گردد و این، نشان فروتنان است...

٨) به هر خوراک که صاحبش به او می دهد، راضی است و این حال قانعان است...

٩) بیشتر لب فروبسته و خاموش است و این ، علامت خائفان است...

١٠) این که وقتی می میرد ارثی از او باقی نمی ماند و این حال زاهدین است!