ازضعف بهرجا که نشستم وطن شد*

ازضعف بهرجا که نشستم وطن شد*
وز گریه بهرسو که گذشتم چمن شد*
پیراهنی ازتار وفا دوخته بودم *
چون تاب جفای تو نیاورد کفن شد*
هرسنگ که برسینه زدم نقش تو بگرفت*
آنهم صنمی بهرپرستیدن من شد*