دخترم! چند روز پیش که از مادرت خداحافظی کردم و به طرف جبه

دخترم! چند روز پیش که از مادرت خداحافظی کردم و به طرف جبهه می آمدم، در میان راه به یاد تو بودم. موقع آمدنم تو هنوز در خواب بودی. آمدم بالای سرت و تو را بوسیدم و بوئیدم نگاه به چهره ی معصومت که همچون ملکی آرام خوابیده بودی. خداحافظی کردم و از تو جدا شدم

دخترم! رفتن بچه ها خیلی سخته و ماندن بدون آنان سخت تر و ناگوارتر. آخه آدم به چه چیزی به دنیا دلخوش باشه! موقعی که می بیند بچه ها مثل کسانی که چند سال باش بودن یکی یکی می رن، چطور آدم راضی می شه بمونه.

در هر حال، برات می خوام صحبت کنم که چرا اینها را شهید کردن.

چرا اینها را کشتند؟ چرا اینها را قطعه قطعه کردند؟

می دونی دایی یت مثل حسین (علیه السلام) سر نداشت. او را طوری زدند که سرش رفته بود و صورتش مشخص نبود. مادرت برای آخرین بار موقعی که دایی یت را در قبر گذاشتن رفت و تن بی سر برادرش را دید؛ گریه می کرد و می گفت: چرا نباید من برای آخرین بار صورت نازش را ببینم. اما برای اسلام صبر و استقامت نمود. همان شب یا شبی دیگر برادرش را به خواب می بینه که می گه: من جام خیلی خوبه، اگه می دونستی، هیچ ناراحت نمی شدی.

دخترم! بچه های زیادی را از ما کشتند دوستای زیادی را از بابات از بین بردند. بابات آنها را بدرقه کرده بود. با آنها روبوسی کرده بود. رفتند و برنگشتند. پیش خدا رفتند؛ برای اسلام و برای قرآن.

دخترم! نمی دانی چه غوغایی است. الان، همین الان که دارم توی سنگر برات این نامه را می نویسم، و تو شاید الان تو گهواره، توی رختخواب کوچکت خوابیده باشی، صدای توپخانه آن لعنتی ها می آید. صدای گلوله هایی که منفجر می شوند. نمی دانی که اینجا چه خبر است! ان شاء الله فیلم هایی را که دایی قهرمانت در اوج معرکه گرفته بود، خواهی دید. می بینی که بچه ها چه حماسه هایی را می آفریدند.

دخترم! تو باید افتخار کنی که عمویت و دایی یت شهید شدند برای اسلام، اگر قسمت شد و من هم شهید شدم، یعنی بابات هم شهید شد باید همه جا با افتخار بگی من دختر شهیدم من رسالت خون شهید را بر دوش دارم.
شب قبل عملیات کربلای پنج.شهیدموسی اسکندری