چندیست که در دام نگاه تو اسیرم

چندیست که در دام نگاه تو اسیرم
درگیر زمستانم و دلبسته ی تیرم
 
هر توبه که مستلزم نشکسته شدن نیست
این عشق خطاییست که باید بپذیرم
 
در راه پر از برکه و مرداب و تباهی
صد شکر به دریای تو افتاده مسیرم 
 
خوشبخت ترینم اگر امشب بگذاری
از گوشه ی لب های ترت بوسه بگیرم
 
من آدمک برفی و تو شعله ی عشقی
راضی شدم امشب که به یک بوسه بمیرم