در شعرهایم ,تنهاییم را پنهان میکنم

در شعرهایم ,تنهاییم را پنهان میکنم
در دلم ,دلتنگیم را....دلگیریم را....
در سکوتم ...این سکوت لعنتی...,حرف های نگفته ام را...
در لبخندم,غصه هایم را...در قلبم رازهایم را.....دل من
چه کودک است..
ساده می بیند...
ساده لبخند میزند....
ساده می پوشد.....ساده دل میبندد.....ساده دل میکند.....ساده میرود ...فراموش میکند......
دل من....این دل کودک من...
از جنس دیوارهای کاهگلی قدیمی است..... ساده ترک برمیدارد..ساده عاشق میشود......ساده کهنه میشود...و
ساده می میرد ..... و دیگر این دل من مییرد.......تمام.