.

.
عزّت‌ ابراهیم هم مُرد. کاش امشبِ تهران ،
پُر می‌شُد از بوق‌بوقِ ماشین‌ها !
کاش از آسایشگاهِ جانبازانِ ثارالله
در شُمال شهر تا خودِ بهشتِ‌زهرا
چراغان می‌شُد .
گرچه دُخترانِ سوسنگرد ،
گرچه اهالیِ حلبچه که زنده نمی‌شوند؟ می‌شوند؟
گرچه تاول‌هایِ شیمیایی هیچ مجروحی خوب نمی‌شود .
گرچه فرزندانِ نامردِ او در داعش حالاحالا‌ها سر‌می‌بُرند .
«عزّت‌ابراهیم»... عُصارهٔ رذالت‌های صدام‌یزید بود .
بچّه‌ها!
تو را به خدا یکی امشب از خانه‌اش بیرون بیاید
و به یاد همه تنهایی‌هایمان بوق بزند!!
تو را به خدا . . .
پ.ن:
مرد شماره دو حزب بعث در عراق
و دست راست صدام ،
از طریق ارتباط با اسامه بن لادن، پای القاعده را به عراق باز کرد .
رهبر اصلی پسمانده های بعث در عراق،
صدام او را به خاطر شخصیتش "بُت" می خواند.
در حمله شیمیایی به ایران نقش اصلی داشت.
در کشتار دسته جمعی انقلاب شیعیان عراق (1991) که با توطئه آمریکا چند ساعت پیش از پیروزی، به شکست انجامید ؛
نقش اساسی داشت سر سلسله صوفیان نقشبندیه عراق هم بود!