بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پیام به مناسبت سالروز بمباران شیمیایی حلبچه؛ جنایت فراموش نشدنی :
در 25 اسفند 66 و تنها در طول 24 ساعت، صدها بمب شیمیایی رژیم بعث عراق بر فرازحلبچه و روستاهای مجاور ریخته شد و مردم بی‌پناه و هر موجود زنده‌ای در منطقه قربانی سیاست سرکوب‌ گرانه رژیم بعث شدند. آری عزیزان این نمونه‌ای کوچک از جنایت رژیم بعثی صدام حسین ملعون علیه ایران و حتی مردم کُرد و خود عراق است .
38 سال پیش اژد‌های منحوس بعث، نفس‌ های مسموم خود را بر حلبچۀ شهید دمید، و نفس‌های اکثریت مردم این شهر را برای ابد در سینه حبس نمود.
آری، نام کرد‌ها به سبب الفتی که با رنج‌ها و زخم‌های بی پایان دارند، برای همه آشنا ست و این بار اکسیژن را نیز در بعد وسیع از آن‌ها دریغ داشته بودند.
همان جنایتی که اندکی پیشتر بر سردشت سرسبز،و چند جای دیگر از پیکر کردستان، برای نخستین بار در تاریخ روا داشته بودند.
لشکریان تاریکی گمان می بردند که با مسموم کردن فضای سینه‌ها، فریاد‌ های حق طلبانۀ یک ملت را برای همیشه منجمد خواهند کرد، غافل از اینکه این فریاد‌ها در یک به هم پیوستگی فراتصور، شیپور نالانی برای پایان ظلمت و آغاز رهایی خواهد شد، و جالبتر اینکه در مجازات عامل اصلی این جنایت عظیم نیز، باز هم کرد‌ها بزرگ منشی وویژه بودن خود را به اثبات رساندند، و امضای قصاص وی را به دیگران سپردند!
باری کرد‌هاهیچگاه سکوتز‌های تلخِ مدعیان حقوق بشر، تحلیل گران سیاسی، و کنش گران رسانه‌ای جهان، در قبال این نسل کشی را فراموش نخواهند کرد، اما این شکوائیه را در سینۀ خود تا هنگام لب گشودن در دیوان اعظم، نگه داشته، و گل‌ های روئیده از خون‌های پاک فرزندان مظلوم خود را، نماد صلحی ساخته اند که همواره به جامعۀ بشریت هدیه می‌کنند.و آرزوی نابودی کامل سلاحهای شیمیایی و میکروبی در جهان را دارم. پیشه گر