عمرِ من در گذر است و خودِ من بی خبـرم

عمرِ من در گذر است و خودِ من بی خبـرم
آخـر این دوریِ تـــو کــور کـنـد چشمِ تــرم
دستِ تــو دستِ شـفـا بــود به چشمانِ ترم
تـو ثـمـــر بـودی و رفتـی بِشِکـستی کمـرم
چه بگـویم ز غمـم فرصتِ یک شادی نیست
تــو همه شـادیِ من، حال بـرفتـی ز بـــرم
می بـــرد بادِ فـنـا هــرچـه کــه از خود دارم
کــــه تمامـم ببــرد بـاد و بـــه فکـــرِ ضــررم
من همـان شــادِ پـریشـانم و از خود راضــی
چو درختــی بُـودم امــا تـــو ببین بـی ثمـرم