#بدانیم...

#بدانیم...

بانو

واژه ای پارسی

‎ﻭﺍﮊﻩ ﺑﺎﻧﻮ ﺩﺭ ﺍﺻﻞ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﻭﺍﮊﻩ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﮔﯿﺎﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﭘﺮﺗﻮﯼ ﯾﺰﺩﺍﻧﯿﺴﺖ .
ﺑﺎﻧﻮ ﯾﮏ ﻭﺍﮊﻩ ﭘﺎﺭﺳﯽ ﮐﻬﻦ ﺍﺳﺖ ( ﺑﺎﻥ + ﻭ = ﺑﺎﻧﻮ ) ﺑﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﺎﻡ ﺑﺎﻧﻪ ﻫﻨﻮﺯ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ . ﺑﺎﻥ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺎﻻﻭﺑﺎﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﮐﺴﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﺎﻻ ﺟﺎ ﺩﺍﺭﺩﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﺮﺍﻣﯽ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﻣﺎ ﻭﺍﮊﻩ ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻐﻮﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺭﯾﺸﻪ ﭘﺎﺭﺳﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ.

‎ﺧﺎﻥ ﻭ ﺑﯿﮓ ﻣﺬﮐﺮﻧﺪ، ﻭ ﺧﺎﻧﻢ ﻭﺑﯿﮕﻢ ﻣﻮﻧﺚ ﻫﺴﺘﻨد .

‎ﺯﻥ ﺍﺯ ﺭﯾﺸﻪ کد به معنی خانه و صاحب ﺧﺎﻧﻪ ﻣﯽ ﺍﯾﺪ . ﺑﺎﻧﻮ ﺩﺭ ﺍﻭﺳﺘﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﻓﺮﻭﻍ ﻭ ﺭﻭﺷﻨﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ . ﭘﺲ ﺑﺎﻧﻮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﭼﺮﺍﻍ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ .
‎ﻭﺍﮊﻩ ﻫﻤﺴﺮ ( ﻫﻢ-ﺳﺮ ) ﮐﺎملا ﮔﻮﯾﺎﺳﺖ ﮐﻪ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﯾﯿﻦ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﯽ ﻣﺎ ﻫﻤﭙﺎﯾﻪ ﻣﺮﺩ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ﺿﻤﻦ ﺩﻭ تن ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺎﻥ ﺳﺎﺳﺎﻧﯿﺎﻥ ﺯﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﻮﺭﺍﻧﺪﺧﺖ ﻭ ﺍﺫﺭ ﻣﯿﺪﺧﺖ .

‎بسی سال بانوی ایران بُدم
‎به هر کار پشت دلیران بُدم

‎