ذکر و یاد محبوب و آنچه مربوط به او است، همواره برای محب لذت‌بخش و دوست داشتنی است.

دوستان خدا دائم سخن از او و دوستان او می‌گویند و با یاد او زندگی می‌کنند و از تلاوت کلام او لذت می‌برند
و در خلوت مناجات با او انس می‌گیرند،

(چنانکه خداوند به حضرت موسی فرمود) :

ای پسر عمران، دروغ می‌گوید آن کسی که گمان برد مرا دوست دارد، اما چون شب فرا رسد چشم از عبادت من فرو بندد. مگر نه این است که هر دلداده‌ای دوست دارد که با دلدار خود شبها خلوت کند. ؟