A real family
"همهی آدما یه روزی به پوچی میرسند..."
اون روز هم، روز پوچی من بود...
روزی که از شدت گریه بیحس شده بودم و سردرد جونم رو میگرفت...
همون روزی بود که دنیام زیر و رو شد.
همون روزی که عذاب میکشیدم و خودخوری میکردم، اما حاضر نبودم ذرهای ازش رو به دیگران نشون بدم.
گریه میکردم... اما از تصویرِ اینکه به گریههام بخندن وحشت داشتم...
میترسیدم از پا دربیام و تمام دنیایی که برای رسیدن بهش تا الان زنده بودم رو در عرضِ لحظهای ازدست بدم.
آره! من همیشه میترسیدم...
از بعدش... از ازدست دادن... از اون پایان مرگبار همیشه وحشت داشتم.
توی اون روز، وقتی گوشهی سردِ حموم نشسته بودم و بیصدا گریه میکردم، هیچکسی نبود که اون در رو باز کنه... هیچکسی توی چشمام نگاه نکرد...
هیچکسی بغلم نکرد... هیچکسی بهم نگفت که بالاخره یه روزی همهچیز درست میشه...
حتی شده به دروغ... من به اون کلمات احتیاج داشتم...!
همه فقط شاکی بودن که چرا روز تولد اعضای استری کیدز برام مهمتر از روز تولد اوناست.
اما بازهم هیچکسی با خودش فکر نکرد که اونا حرفایی بهش زدن که ما هیچوقت نزدیم؛ اونا کنارش بودن، وقتی ما نبودیم.
هیچکسی نگفت که ما اون رو تنها گذاشتیم و اون خانوادهای پیدا کرد که با دنیا نمیشه عوضشون کرد...
من عشق رو از هان، بلندپروازی رو از هیونجین، ازخودگذشتگی رو از بنگچان، آرامش رو از سونگمین، صبر رو از لینو، مهربونی رو از فلیکس، تلاش رو از آی.اِن، و تسلیم نشدن رو از چانگبین یاد گرفتم.
هیچوقت نمیدونستم خانواده چه معنایی داره؛ تا وقتی که با استری کیدز آشنا شدم...
من معنی خانواده رو از استری کیدز یاد گرفتم.
بعد از اونا، فهمیدم یه خانوادهی واقعی یعنی همیشه بدونی وقتی میوفتی، قطعا یکی بلندت میکنه؛ اینکه بدونی همیشه یکی هست که به حرفات گوش بده...
وقتی گوشهی اتاق گریه میکنی، وقتی آرزو میکنی یکی بیاد و بغلت کنه، اون همیشه در رو باز کنه تا از حالِت باخبر بشه...
این یعنی یه خانواده...
افتخار میکنم که توی همچین خونوادهای بزرگ شدم...
خونوادهای که بهم یاد دادن براش بجنگم... هرچقدر هم که دستنیافتنی باشه...!
مرسی که پیشم بودین... وقتی هیچکی نبود...
مرسی که بغلم کردین... وقتی هیچکی نکرد...
مرسی که توی آهنگاتون چیزایی رو گفتین، که هیچکی نگفت...
مرسی که براتون مهم بود حالم چطوره... وقتی برای کسی ذرهای اهمیت نداشتم...
و مرسی که منو پیدا کردین... وقتی همه به هزارتوی وحشتناکِ ذهنم بَرَم میگردوندن...
پایان🌚🎀
/دلنوشتهی کوچیکی از خودم🙃 ۶ تیر ۱۴۰۵/
#yuji
اون روز هم، روز پوچی من بود...
روزی که از شدت گریه بیحس شده بودم و سردرد جونم رو میگرفت...
همون روزی بود که دنیام زیر و رو شد.
همون روزی که عذاب میکشیدم و خودخوری میکردم، اما حاضر نبودم ذرهای ازش رو به دیگران نشون بدم.
گریه میکردم... اما از تصویرِ اینکه به گریههام بخندن وحشت داشتم...
میترسیدم از پا دربیام و تمام دنیایی که برای رسیدن بهش تا الان زنده بودم رو در عرضِ لحظهای ازدست بدم.
آره! من همیشه میترسیدم...
از بعدش... از ازدست دادن... از اون پایان مرگبار همیشه وحشت داشتم.
توی اون روز، وقتی گوشهی سردِ حموم نشسته بودم و بیصدا گریه میکردم، هیچکسی نبود که اون در رو باز کنه... هیچکسی توی چشمام نگاه نکرد...
هیچکسی بغلم نکرد... هیچکسی بهم نگفت که بالاخره یه روزی همهچیز درست میشه...
حتی شده به دروغ... من به اون کلمات احتیاج داشتم...!
همه فقط شاکی بودن که چرا روز تولد اعضای استری کیدز برام مهمتر از روز تولد اوناست.
اما بازهم هیچکسی با خودش فکر نکرد که اونا حرفایی بهش زدن که ما هیچوقت نزدیم؛ اونا کنارش بودن، وقتی ما نبودیم.
هیچکسی نگفت که ما اون رو تنها گذاشتیم و اون خانوادهای پیدا کرد که با دنیا نمیشه عوضشون کرد...
من عشق رو از هان، بلندپروازی رو از هیونجین، ازخودگذشتگی رو از بنگچان، آرامش رو از سونگمین، صبر رو از لینو، مهربونی رو از فلیکس، تلاش رو از آی.اِن، و تسلیم نشدن رو از چانگبین یاد گرفتم.
هیچوقت نمیدونستم خانواده چه معنایی داره؛ تا وقتی که با استری کیدز آشنا شدم...
من معنی خانواده رو از استری کیدز یاد گرفتم.
بعد از اونا، فهمیدم یه خانوادهی واقعی یعنی همیشه بدونی وقتی میوفتی، قطعا یکی بلندت میکنه؛ اینکه بدونی همیشه یکی هست که به حرفات گوش بده...
وقتی گوشهی اتاق گریه میکنی، وقتی آرزو میکنی یکی بیاد و بغلت کنه، اون همیشه در رو باز کنه تا از حالِت باخبر بشه...
این یعنی یه خانواده...
افتخار میکنم که توی همچین خونوادهای بزرگ شدم...
خونوادهای که بهم یاد دادن براش بجنگم... هرچقدر هم که دستنیافتنی باشه...!
مرسی که پیشم بودین... وقتی هیچکی نبود...
مرسی که بغلم کردین... وقتی هیچکی نکرد...
مرسی که توی آهنگاتون چیزایی رو گفتین، که هیچکی نگفت...
مرسی که براتون مهم بود حالم چطوره... وقتی برای کسی ذرهای اهمیت نداشتم...
و مرسی که منو پیدا کردین... وقتی همه به هزارتوی وحشتناکِ ذهنم بَرَم میگردوندن...
پایان🌚🎀
/دلنوشتهی کوچیکی از خودم🙃 ۶ تیر ۱۴۰۵/
#yuji
- ۱۰.۹k
- ۰۶ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط