شعری میچکد در این تنهایی مسموم

شعری میچکد در این تنهایی مسموم

زخمی سرباز میکند از درون تنی محکوم

شعری که کلماتش نامفهوم است

و زخمی که دردش نامفهوم

مرضی دارم که جنسش جنس بیماری نیست

دردی که درمانش پزشکی نیست

زخمی در روحم

دردی در تنم

سرطان دارم...سرطان بدبختی!

روانشناس باجگیر دردم را تنهایی میداند

نسخه های تجویز میکند از داروهای رنگارنگ

نیک میدانم

اینها دوای من نیست

میدانم این درد از تنهایینیست

سرطان دارم...سرطان زندگی!

نقاب زندگی را از صورتم کنار میزنم

اری...صبح شده است

فاحشه ای را در اسمان میبینم

با حرکاتی مستانه میخواند:

مردم صبح شدهِ

وقت چیدن قدرت است.

مردم دیر شدهِ

وقت پاشیدن شهوت است.

خسته ام از ان
برایم تکراریست نجوایش.

از تکرارهای هر روزش بیزارم،سر درد دارم.

از عشوه های پر از شهوتش بیزارم،وحشت دارم.

میگویم سرطان دارم...

مینویسم ولی...

واژه هایی که نقش میبندند بر روی کاغذ ،ب رایم بی رنگند

ارتعاشات و تارهای صوتی حنجره ام هم محبوسند،بی حرفند.

بغض هم از حیرت در گلویم مات میماند !!

هه!!

رنگش پریده.

اه ...من چقدر حرف دارم!

اری!

من سرطان دارم...سرطان بی حرفی!

برای نوشتن اشعارم یک همراه میخواهم

روزی که انسان را به قیمت ارزانی میخرند .

شبی که سرباز را به شکل یک ولگرده بیکاره مینگرند

من برای گفتن دردهایم یک همدرد میخواهم .
سرطان دارم ...سرطان خوشبختی!

چون به اندازه ی تمام دردهایم راز دارم!

چون به وسعت حرفهایتان سکوت دارم

چون به اندازه ی یک پسرک حشری هم شهوت ندارم

چون به عمق گور جای دارم.

سرطان دارم...سرطان تنهایی!

من به اندازه ی خالقم تنهایم.