خویشفرمائیگرائی - 08

خویشفرمائیگرائی - 08
____________________________
در فرستهء (پستِ) پیشین (قبلی) ، گفته شد که «سرمایه‌ها» ، باید میانِ «مردمِ بی‌سرمایه» ، بخش (تقسیم) شوند ؛ و در اینجا میخواهم بیافزایم که : در هنگامهء (دورانِ) «بهره‌کش‌سالاری» {برده‌دارسالاری ، رعیت‌دارسالاری ، و مزدبگیردارسالاری (سرمایه‌داری) (1)} ، «سرمایه‌ها» (2) و «دارائی‌هایِ» (2) هنگفت ، نه از راهِ «کار کردن» ، بلکه از راه‌هایِ «نارَوا» و «ناپاک» بدست آمده‌اند ؛ پس چَمی‌گیریِ (مصادرهء) این «سرمایه‌ها» و «دارائی‌ها» ، و بخشیدنِ آنها به مردم ، «درست‌ترین» کارِ جهان ، در درازایِ (طولِ) تاریخ خواهد بود . در اینجا به بررسیِ این راه‌هایِ «نارَوا» و «ناپاکِ» بدست آمدنِ «سرمایه‌ها» و «دارائی‌هایِ» هنگفت ، میپردازم:

الف – پایه‌ای‌ترین (اصلی‌ترین) راهِ انباشته شدن «سرمایه‌ها» و «دارائی‌هایِ» هنگفت ، در نزدِ شمار (تعدادِ) اندکی از کسان (افراد) ، برپا کردنِ جنگ‌هائی نادادگرانه (ناعادلانه) ، و زورگیری (غصب) کردنِ سرمایه‌ها و دارائی‌هایِ مردم «کشورِ شکست خرده» بوده‌است ؛ بنمونه (مثلا) «عرب‌ها» ، در جنگِ نادادگرانهء خود بَرپدِ (علیه) «ایرانِ ساسانی» ، که در سال های 633 تا 654 زادروزی (میلادی) انجام گرفت ، گنجینه‌های بسیار بزرگ زر (طلا) و سیم (نقره) و الماس ودیگر سنگ‌هایِ ارزشمندِ فرمانروائیِ (حکومتِ) «ایران ساسانی» را ربودند ؛ و همچنین ، سرمایه‌ها و دارائی‌هایِ مردم را هم ، زورگیری (غصب) کردند ، و مردمِ ایران را «بردهء» خود گرداندند . باید یادآوری نمود که «ایرانِ ساسانی» ، یکی از دو ابرکشورِ (ابرقدرتِ) آن هنگام ، بوده است (3).

ب – دومین راهِ پایه‌ایِ (اصلیِ) انباشته شدن «سرمایه‌ها» و «دارائی‌هایِ» هنگفت ، در نزدِ برخی از کسان (افراد) ، بهره‌کشی (استثمار) کردنِ مردم است ؛ که در آن ، بهره‌کشان {برده‌داران ، رعیت‌داران ، و مزدبگیرداران (سرمایه‌داران)} ، با بکارگماردنِ برده‌ها ، رعیت‌ها ، و مزدبگیران (کارگران) ، بخشِ بسیار بزرگترِ ارزشِ فرآوری‌شده (ارزشِ تولید شده) را از آنِ خود میکنند ، و بخشِ بسیار ناچیزی از آنرا به برده‌ها ، رعیت‌ها ، و مزدبگیران (کارگران) میدهند.

پ - سومین راهِ پایه‌ایِ (اصلیِ) انباشته شدن «سرمایه‌ها» و «دارائی‌هایِ» هنگفت ، در نزدِ برخی از کسان (افراد) ، «ناروادرآمدخواریِ» (رانت‌خواریِ) فرمانروایان (حاکمان) و زیردستانشان است . بواژگانی دیگر (بعبارتی دیگر) ، فرمانروایان (حاکمان) و زیردستانشان ، از چیرگیِ خود بر مردم ، بهره‌برداری (استفاده) میکنند ؛ و هرکدام ، «درخور» (متناسب) با فرپیشه (مقام) یا پیشهء خود ، «ناروادرآمدی» (رانتی) را برایِ خود ، فراهم میکنند.

ت – راه‌هایِ دیگر انباشته شدن «سرمایه‌ها» و «دارائی‌هایِ» هنگفت ، در نزدِ برخی از کسان (افراد) ، روی آوردن به دستبرد (اختلاس) ، ناچَمیبَری (قاچاق) و دیگرراه‌هایِ «ناروا» و «ناپاکِ» میباشند.


(1) من ، بجای بکاربردنِ واژهء «سرمایه‌داری» ، واژهء «مزدبگیردارسالاری» را بکار می‌برم ؛ چون این واژه را درست‌تر میدانم ، به این چرائی (دلیل) که «سرمایه» ، همیشه بوده است ؛ و بتنهائی (منحصرا) ، به این «شیوهء تولید» ، داشتگی (تعلق) نداشته است.

(2)همانجور که میدانید ، «سرمایه» ، «دارائی‌ای» است که در روندِ فرآوریِ (تولیدِ) «کالاها» یا «یاری‌ها» (خدمات) ، دارای کارکرد (نقش) است ؛ و از آن ، بهره‌برداری میشود ؛ ولی «دارائی» ، دارایِ چنین کارکردی (نقشی) نیست . بنمونه (مثلا) ، خانه‌ای که در دارایشِ (مالکیتِ) من است ، و من در آن زندگی میکنم ، «دارائیِ» من است ، ولی اگر من در این خانهء خود ، به کارِ فرآوریِ (تولیدِ) کالائی بپردازم ؛ این خانه ، «سرمایهء» من میشود.


(3) http://geacron.com/home-en/