تفکر

از کتاب دائرةالمعارف عرفانی جلد اول
(چگونه تفکر می میرد؟)
تفگر یک عمل و اقدام نامرئی و باطنی است و مثل هر کار دیگری مستلزم توانائی است که آنرا قدرت تفکر می نامند.
.
و اما قدرت تفکر نیز مثل هر قدرت دیگری برخاسته از تغذیه ویژه‌ای می‌باشد . براستی آیا غذای مخصوص فکر چیست ؟ بدون شک آن نظریه مضحکی که تا حدود قرن اخیر بر اذهان مضحک فرمان می راند در حال انقراض است و دیگر نمی‌توان گفت که برای فکر کردن و درست و عمیق و بکر اندیشیدن بایستی پروتئین و ویتامین و فسفر کافی مصرف کرد زیرا در اینصورت همه نوابغ می باید از طبقات اشراف و شکم گنده برخیزند.
بنظر ما تفكّر فقط یک غذا دارد و آن هم چیزی جز شهامت نیست. آنچه که مانع فکر بکر می شود ترس است در انواع و درجاتش: ترس از جان و نام و نان و ناکامی و شکست و رسوائی و بی خانمانی و... و حتی ترس از جهنم زیرا آنچه که همه را به جهنم می‌رساند سودای بهشت و ترس از جهنم است . به همین دلیل همه معارف بکر و توحیدی در فراسوی خیر و شر و بهشت و جهنم قرار دارند.
آنچه که بطرزی جادوئی مغز و دل انسان را به رکود و خفقان و عقیم شدگی و مرگ می کشاند همانا «ترس» است و اینست که علی (ع)، ترس را بزرگترین گناه نامیده است.
تألیف:«استاد علی اکبر خانجانی »