تحریم نکن وسوسه ی عطر تنت را

تحریم نکن وسوسه ی عطر تنت را
ای کاش که با خود نبری پیرهنت را
شاعر شدنم حادثه ی خوب و خوشی بود
باید که ببوید دهن من دهنت را
در حسرت دیدار تو آواره ترینم
کوتاه نکن هیچ زمانی سخنت را