نگارگری شهری بخش اول

یکی از روزهای گرم خردادماه سال جاری، که برای کاری اداری، به #پایتخت رفتم بودم فرصتی پیش آمد تا پیاده‌روی کوتاهی در خیابان‌ها داشته باشم. روز قبلش به کارم رسیده بودم و صبحگاه روز دوم #آدینه‌ ای بود که هماهنگ کرده بودم عصرگاهانش به موطن برگردم. این شد که تصمیم گرفتم گردشی در خیابان داشته باشم. اینجا هم مثل هرجای دیگر آدینه‌اش خلوت است و از تراکم و انبوه ملت و ماشین، همان #ترافیک، خبری نیست. و شاید به همین دلیل است که #نگارگری_شهری بهتر به چشمم می‌آید.
این تصاویر از آپارتمان‌هایی است که در جوار #بزرگراه_یادگار_امام بنا شده‌اند. آنچه مرا جذب کرد تصویر فرآیند بافت #فرش_دستباف روی دیوارهای بدون پنجره این ساختمانها است‌.
در تصویر اول مردی را در حال #قالیبافی نشان می‌دهد. دایره عظیم زردرنگی در پس‌زمینه دیده می‌شود. حالت تصویر طوری است که توجه شدید قالیباف را به کارش نشان می‌دهد.
در تصویر دوم زنی و پسری بر دار قالی نشسته‌اند. در پس زمینه دایره آبی‌رنگ بزرگی دیده می‌شود و کلافهایی که از دار قالی آویخته‌اند‌؛ اما نخهای تیر بسته نیست. چنین می‌نماید که زن قالی را از دار جدا کرده است. پسر روی دار نشسته است و کمکی نمی‌کند؛ او تنها سرخوشانه به زن می‌نگرد. دایره بزرگ پس‌زمینه اینبار آبی‌رنگ است.
اما تصویر سوم قالی دیگری را نشان می دهد که تکمیل شده و دیگر از دار قالی خبری نیست؛ هر چند در زیر قالی کلافهای آویخته را می‌توان دید. ظاهر طرح طوری ترسیم شده که گویا خود دیوار بنا #دار_قالی است.
سه طرح روی سه بنا در یک مسیر که در دید گذرندگان است اما شاید توجه کسی را به خود جلب نکند؛ با این حال بدون این طرحهای ساده اما زیبا، دیوارهای بنا خاکستری ساده و بی‌جلوه‌ای بیش نیستند. شاید این خواسته طراحان بوده تا این نقوش برای همه دیدنی نباشد و مخاطب خاص داشته باشد.