یادتونه؟

یادتونه؟
کوچیک تر که بودیم
چقد دنیا ساده بود، چقد همه چیو ساده و قشنگ میدیدیم
همیشه میخندیدیم،فکر میکردیم چقدر دنیای قشنگیه
یادته اون موقع ها که هنوز دنیا چهره اصلیشو بهمون نشون نداده بود
میگفتیم میخندیدیم تو جمع با بچه ها بودیم
خیلی قشنگ بود
کم کم که بزرگ شدیم
دنیا قیافه اصلیشو بهمون نشون داد
بهمون نشون داد چه جای مزخرفیه
نشون داد هر لحظه اش بدتر میشه
اون خنده های قشنگمون به گریه تبدیل شد
اکیپامون به اتاق تنهاییمون تبدیل شد
دیگه اون دنیای دلنشینمون نبود
خدایا قانون دنیات چرا اینقد بی رحمِ؟
هنوز ارزو میکنم کاش هیچوقت بزرگ نمیشدیم