امروز شهرمون میزبان یه شهید گمنام بود...
امروز شهرمون میزبان یه شهید گمنام بود...
بارون می‌بارید. پسرم گفت: «مامان، خوابم میاد.»
گفتم: «مامان، موقع رفتن بیدارت می‌کنم تا بدوییم و بریم خونه.»
گفت: «نه مامان، شهید میارن... بیدارم کن.»
از خوشحالی دلم غنج رفت. اصلاً حواسم نبود که این بچه هم باید شاهد این لحظه باشه. با ذوق گفتم: «چشم مامانی...»
پرسید: «مامان، می‌دونی شهید چیه؟»
گفتم: «آره عزیز دلم.»
گفت: «آقا خامنه‌ای؟»
گفتم: «نه قربونت برم، شهید گمنام...»
پرسید: «یعنی چی؟»
و من، بی‌هوا، بی‌آنکه بدونم چه زخمی رو دارم به زبون میارم، گفتم:
«یعنی گم شده... مامان و بابا نداره...»
یعنی سال‌هاست مادری چشم‌انتظارش نیست...
یعنی پدری نیست که برگرده و پسرش رو در آغوش بگیره...
یعنی خواهری نیست که خبر آمدنش را بشنود...
و امروز ما، به جای مادر و خواهرش، به استقبالش می‌آییم...
با بغضم کنار اومدم، اما از اون لحظه تا حالا، هر بار یاد نگاه معصوم پسرم و اون سؤال ساده‌اش می‌افتم، چشمام پر از اشک می‌شه.
دلم برای غریبی‌اش سوخت...
برای جوانی که شاید روزی با هزار امید از خانه بیرون رفت و دیگر هیچ‌وقت به آغوش خانواده‌اش برنگشت.
آقای شهید گمنام!
ببخشید اگر ما کم گذاشتیم...
اگر شما برای آرامش این سرزمین از عزیزترین داشته‌هاتون گذشتید و ما گاهی حتی یادمون رفت چه بهایی برای این آرامش پرداخت شده.
شما گمنام نیستید...
شاید نامتان را ندانیم، اما مادری که امروز برایتان اشک می‌ریزد، خواهری که بدرقه‌تان می‌کند و کودکی که با معصومیت می‌پرسد «یعنی چی؟»، همه شما را به یاد خواهند سپرد.
روحتون شاد، قهرمانان بی‌ادعای این سرزمین... 🖤
بارون می‌بارید. پسرم گفت: «مامان، خوابم میاد.»
گفتم: «مامان، موقع رفتن بیدارت می‌کنم تا بدوییم و بریم خونه.»
گفت: «نه مامان، شهید میارن... بیدارم کن.»
از خوشحالی دلم غنج رفت. اصلاً حواسم نبود که این بچه هم باید شاهد این لحظه باشه. با ذوق گفتم: «چشم مامانی...»
پرسید: «مامان، می‌دونی شهید چیه؟»
گفتم: «آره عزیز دلم.»
گفت: «آقا خامنه‌ای؟»
گفتم: «نه قربونت برم، شهید گمنام...»
پرسید: «یعنی چی؟»
و من، بی‌هوا، بی‌آنکه بدونم چه زخمی رو دارم به زبون میارم، گفتم:
«یعنی گم شده... مامان و بابا نداره...»
یعنی سال‌هاست مادری چشم‌انتظارش نیست...
یعنی پدری نیست که برگرده و پسرش رو در آغوش بگیره...
یعنی خواهری نیست که خبر آمدنش را بشنود...
و امروز ما، به جای مادر و خواهرش، به استقبالش می‌آییم...
با بغضم کنار اومدم، اما از اون لحظه تا حالا، هر بار یاد نگاه معصوم پسرم و اون سؤال ساده‌اش می‌افتم، چشمام پر از اشک می‌شه.
دلم برای غریبی‌اش سوخت...
برای جوانی که شاید روزی با هزار امید از خانه بیرون رفت و دیگر هیچ‌وقت به آغوش خانواده‌اش برنگشت.
آقای شهید گمنام!
ببخشید اگر ما کم گذاشتیم...
اگر شما برای آرامش این سرزمین از عزیزترین داشته‌هاتون گذشتید و ما گاهی حتی یادمون رفت چه بهایی برای این آرامش پرداخت شده.
شما گمنام نیستید...
شاید نامتان را ندانیم، اما مادری که امروز برایتان اشک می‌ریزد، خواهری که بدرقه‌تان می‌کند و کودکی که با معصومیت می‌پرسد «یعنی چی؟»، همه شما را به یاد خواهند سپرد.
روحتون شاد، قهرمانان بی‌ادعای این سرزمین... 🖤
- ۲.۱k
- ۱۷ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
