بگذار تا بمیرم در این شب الهی

بگذار تا بمیرم در این شب الهی
ورنه دوباره آرم رو روی روسیاهی
 چون رو کنم به توبه، سازم نوا و ندبه
چندان که باز گردم گیرم ره تباهی
 چون رو کنم به احیاء، دل زنده گردم اما
دل مرده می‏شوم باز با غمزه گناهی
 گرچه به ماه غفران بسته است دست شیطان
بدتر بود ز ابلیس این نفس گاه گاهی
 ای کاش تا توانم بر عهد خود بمانم
شرمنده‏ام ز مهدی وز درگهت الهی
 تا در کفت اسیرم قرآن به سر بگیرم
چون بگذرم ز قرآن اُفتم به کوره راهی
 من بندگی نکردم با خویش خدعه کردم
ترسم که عاقبت هم اُفتم به قعر چاهی
 با اینکه بد سرشتم با توست سرنوشتم
دانم که در به رویم وا می‏کنی به آهی
 ای نازنین نگارا تغییر ده قضا را
گر تو نمی‏پسندی تقدیر کن نگاهی
 دل را تو می‏کشانی بر عرش می‏کشانی
بال ملک کنی پهن از مهر روسیاهی
 دل را بخر چنان حُر تا آیم از میان بُر
بی عجب و بی تکبّر از راه خیمه گاهی
 امشب به عشق حیدر ما را ببخش یکسر
جان حسین و زینب بر ما بده پناهی
 آخر به بیت زینب بیمار دارم امشب
از ما مگیر او را جان حسن الهی
 در این شب جدایی در کوی آشنایی
هستم چنان گدایی در کوی پادشاهی