بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
پاسخ قسمت اول :
آیا پیر شدن و مرگ عزیزان که از تلخ‌ ترین وقایع می‌باشد، با عدل خدا منافات دارد؟!آیا اگر در جنگلی آتشی روشن شود و هزاران هکتار جنگل مانند کالیفرنیا در آتش بسوزد، با عدل خدا منافات دارد؟!
اگر خدا عادل است، پس چرا این همه بلا و تلخی در دنیا هست؟پرسش نیست، بلکه دقیقاً همان شبهه است، چرا که ساختار شبهه، مبتنی بر اگر و پس می‌ باشد.
گزاره‌هایی چون: آیا خداوند متعال، علیم، حکیم، عادل، قادر و می‌باشد و چرا؟، پرسش است، اما گزاره‌هایی چون: اگر خداوند متعال، علیم، حکیم، عادل و قادر است، پس چرا چنین و چنان شده یا می‌شود؟!، همان شبهه می‌باشد.
در این دسته از شبهات، موضوع و هدف اصلی، پاسخ به چراهایی که در ادامه پس آمده نمی‌باشد، بلکه همان موضوعی است که در ادامۀ اگر آمده است؛ مانند: اگر خدا عادل است.! این گزاره، طرح و القای شبهه نسبت به عدل إلهی می‌ باشد!
الف) - اگر کسی خداوند متعال را نمی‌ شناسد و به توحید باور، اعتقاد و ایمانی ندارد؛ نباید دربارۀ علم، حکمت، قدرت یا عدل آن خدایی که وجودش را تکذیب می‌کند بپرسد! اما اگر کسی خداشناس و خدا باور باشد؛ هرگز در علم، حکمت و عدل إلهی، تردید نمی‌کند؛ چرا که می‌ داند خدا باید عادل باشد و کسی که عادل نیست، یک انسان رشد یافته هم نیست، چه رسد به این که خدا باشد.
إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا - همانا خداوند حتی به اندازه سنگينی ذره‏‌ای ستم نمی‏كند و اگر كار نيكی باشد، آن را دو چندان می‏سازد، و از نزد خود پاداش عظيمی در برابر آن می‌دهد.(سوره نساء آیه 40)
ب) - نقطۀ مقابل عدل، ظلم است؛ لذا اگر کسی در عدل حق تعالی تشکیک و تردید نماید، نسبت به ظالم نبودن او تردید نموده است! و البته این نه تنها اهانت، بلکه افترای بسیار بزرگی به او می‌باشد و کسی که چنین افترایی به او بزند، خود ظالم‌ترین می‌باشد:وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُوَ يُدْعَى إِلَى الْإِسْلَامِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ - چه كسی ظالم‌تر است از آن كس كه بر خدا دروغ افترا می‏بندد، در حالی كه دعوت به اسلام می‏شود، خداوند قوم ظالم را هدايت نمی‏كند.(سوره صف آیه 7)
ج) - اهانت و افترای به خداوند سبحان، بدتر از کفر و تکذیب اوست؛ چرا که کافر وجودش را تکذیب می‌کند، اما افترا زننده، وجودش را تصدیق می‌کند، ولی با افتراهایش به دشمنی با او برمی خیزد! می‌گوید: او هست، اما در عدلش تردید هست، یعنی: (ادامه دارد...)