بسم رب الشهدا و الصدیقین

بسم رب الشهدا و الصدیقین
«وَلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقونَ»
شهیدی که ما او را «سید رضا» صدا می‌زدیم، در وصیت‌نامه‌اش آرزویی داشت که تنها از دل‌های عاشق و دلداده اهل‌بیت علیهم‌السلام برمی‌آید:
«کاش می‌شد در راه مادرم، وطنم، امامم، ملت عزیزم و برای همه عزیزانم، خونم در آب‌ها جاری شود...»
و خداوند دعای بنده مخلص خود را اجابت کرد.
سید رضا، همان «سید مهدی موسوی»، از سلاله سادات و سرباز گمنام ولایت، در راه دفاع از اسلام، ایران و حریم عزت این ملت، به آرزوی دیرینه خود رسید. خون پاکش در آب‌های نیلگون خلیج همیشه فارس جاری شد و پیکر مطهرش در آغوش دریا آرام گرفت؛ گویی دریا مأمور بود تا امانت الهی را در آغوش کشد.
او گمنام زیست، اما نزد اهل آسمان شناخته‌شده بود. نامش شاید بر زبان‌ها کمتر جاری شود، اما نام او در دفتر مجاهدان فی‌سبیل‌الله و در زمره یاران سیدالشهدا علیه‌السلام ثبت گردید
سلام بر شهید #سیدمهدی_موسوی؛ سلام بر آن سیدِ عاشقی که جان خود را در راه خدا تقدیم کرد و به قافله سرخ شهیدان کربلا پیوست.
اللهم ارزقنا شفاعة الشهداء 🌹 السلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام 🌹
‍