ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﺮﺍ ﺭﻧﺠﯽ ﺩﮔﺮ، ﺗﻮ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺟﻬﺎﻥ، ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪﺍ ﺩﺍﺩﻩ ﻣﺮﺍ ﺭﻧﺠﯽ ﺩﮔﺮ، ﺗﻮ
ﭘﺲ ﮐﯽ ﺷﻮﺩ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺍﻡ ﺍﯾﻦ ﻏﻤﻬﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ
ﺁﺧﺮ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻏﻢ ﺩﻝ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ، ﭼﺮﺍ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻏﮑﯽ ﺑﯽ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺳﺮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺭﻫﺎ ﺷﺪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻟﻢ، ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪ، ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﻓﻨﺎ ﺷﺪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻟﻢ، ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪ، ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﻓﻨﺎ ﺷﺪ
ﺩ
ﭘﺲ ﮐﯽ ﺷﻮﺩ ﻗﻠﺒﻢ ﺭﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺍﻡ ﺍﯾﻦ ﻏﻤﻬﺎﯼ ﺩﻧﯿﺎ
ﺁﺧﺮ ﭼﺮﺍ ﺑﺎ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻏﻢ ﺩﻝ ﺁﺷﻨﺎ ﺷﺪ
ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﻮﺩ ﺍﯾﻦ ﺩﻝ، ﭼﺮﺍ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺗﺮ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﻏﮑﯽ ﺑﯽ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺗﻨﻬﺎ
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺳﺮﺩ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﯽ ﺭﻫﺎ ﺷﺪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻟﻢ، ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪ، ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﻓﻨﺎ ﺷﺪ
ﺁﺧﺮ ﺩﻟﻢ، ﭘﮋﻣﺮﺩﻩ ﺷﺪ، ﺍﻓﺴﺮﺩﻩ ﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﺷﺎﺧﻪ ﺍﯼ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺩﺭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺁﺗﺶ
ﺩﺭ ﺷﻌﻠﻪ ﺳﻮﺯﻧﺪﻩ ﯼ ﻏﻤﻬﺎ ﻓﻨﺎ ﺷﺪ
ﺩ
- ۲.۷k
- ۰۶ اردیبهشت ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۶)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
