نور خواری در کلام مولوی

مولانا در کتاب مثنوی معنوی می گوید:
انسان اگر دهان جسمانی خود را ببندد، دهان باطنی اش باز می گردد و آماده ی خوردن لقمه های راز می شود. به اعتقاد مولانا خوراک اصلی انسان نور خداست و هیچ چیز به غیر از خدا نمی تواند موجب پرورش روح انسان شود. مولانا توصیه می کند که انسان باید کم کم از این غذاهای جسمانی چشم بپوشد تا لیاقت و ظرفیت غذای اصلی را کسب نماید و باور دارد که اگر انسان فقط یک بار از مأکول نور بخورد، دیگر خاک بر سر نان و تنور خواهد ریخت.
مولانا بیان می کند غذای اصلی بشر نور خداوند می باشد و این غذاهای جسمانی شایسته ی وجود انسان نیست.
در بسیاری از ابیات مثنوی و غزلیات شمس اشاره می کند که انسان تنها این جسم نیست واصالت انسان با روح و روان او می باشد. روح انسان همچون جسم نیاز به غذا دارد. اگر غذا تناول نکند رنجور و بیمار می شود و اضافه می کند که قوت و غذای اصلی انسان نور است.
اما منظور از لقمه های راز چه می تواند باشد؟ این چه نوع غذایی است که با پرهیز از خوردن و نیز پرهیز از خوراک فکر، نصیب انسان می شود؟
مولانا می فرماید: اگر تو انبان درون ات را از نان و طعام مادی و دنیوی خالی نگه داری، درون ات از گوهرهای گرانقدر معرفت و یقین انباشته می گردد، ولی تاکید می کند که متاسفانه انسان به غذای نفس روی آورده و غذای اصلی را فراموش کرده است. نور و نور خواری از اشارات مکرر مولانا در مثنوی معنوی است.

نیست غیر نور آدم را خورش
از جز آن جان را نیابد پرورش

هر که کاه و جو خورد قربان شود
هر که نور حق خورد قرآن شود

قوت اصلی بشر نور خداست
قوت حیوانی مر او را ناسزاست

این دهان بستی دهانی باز شد
کو خورنده ی لقمه های راز شد