" ﺭﻓﺘﻦ" !

" ﺭﻓﺘﻦ" !
ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ،
ﻳﮏ ﭼﻤﺪﺍﻥ ﻣﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﺍﺯ ﺩﻟﺨﻮﺭﻳﻬﺎﻯ ﺗﻠﻨﺒﺎﺭ ﺷﺪﻩ ﻭ ﮔﺎﻫﻰ ﺣﺘﻰ
ﺩﻟﺨﻮﺷﻴﻬﺎﻯ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﺷﺪﻩ ...
ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻪ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻧﻤﻴﺨﻮﺍﻫﺪ ﻭﻗﺘﻰ ﻧﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻤﺎﻧﻰ ، ﺑﺎ ﭼﻤﺪﺍﻥ
ﮐﻪ ﻫﻴﭻ ﺑﻰ ﭼﻤﺪﺍﻥ ﻫﻢ ﻣﻴﺮﻭﻯ !
" ﻣﺎﻧﺪﻥ" !
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺍﻣﺎ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ ،
ﺩﺳﺘﻰ ﮔﺮﻡ، ﻧﮕﺎﻫﻰ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ، ﺩﺭﻭﻏﻬﺎﻯ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻨﻰ،
ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺭﻣﻬﺎﻳﻰ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺷﻨﻮﻯ ﺍﻣﺎ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﻤﻰ ﮐﻨﻰ،
ﻳﮏ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﭼﺎﻯ، ﺑﻮﻯ ﻋﻮﺩ، ﻳﮏ ﺁﻫﻨﮓ ﻣﺸﺘﺮﮎ، ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺗﻠﺦ
ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ...
ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻤﺎﻧﻰ ،
ﺣﺘﻰ ﺍﮔﺮ ﭼﻤﺪﺍﻧﺖ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺩﻟﺨﻮﺭﻯ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺎﻟﻰ ﺍﺵ ﻣﻰ ﮐﻨﻰ ﻭ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻣﻴﻤﺎﻧﻰ ...
ﻣﻴﻤﺎﻧﻰ ﻭ ﻭﻗﺘﻰ ﺑﺨﻮﺍﻫﻰ ﺑﻤﺎﻧﻰ ، ﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﺭﺍ ﺭﮔﺒﺎﺭ ﻣﻰ ﺑﻴﻨﻰ
ﻭ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﺵ ﻣﻰ ﮐﻨﻰ ﺑﺮﺍﻯ ﻧﺮﻓﺘﻨﺖ !
ﺁﺭﻯ ،
ﺁﻣﺪﻥ ﺩﻟﻴﻞ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ
ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪ
ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﻫﻴﭽﮑﺪﺍﻡ