می دانم

می دانم
حوصله یِ هیچ چیز را نداری
حتی حوصله یِ خواندنِ این کلمات را شاید
دلت گرفته؛گلایه داری؛خسته ای
هر روز که می گذرد بی معنی تر می شود
آرزوهایت؛رویاهایت
دلت یک آغوشِ گرم میخواهد
دلت خواسته شدن میخواهد
دلت میخواهد محضِ رضایِ خدا یک بار هم که شده
سهمِ تو لبخند باشد
باورکن؛همه یِ این ها را می دانم
آنقدر میدانم که تمامشان را گذرانده ام
می دانی؟
گاهی خوب است چشمانت را ببندی
و داشته هایت را شمارش کنی
خوبی هایت را؛مهربانی هایت را
خوب است بشماری
چند چشم شوقِ دیدارت را دارند
چند گوش به انتظارِ صدایت
پشتِ بوقِ ممتدِ تلفن نشسته اند
بشمارچند نفر از دیدارت در کوچه و خیابان لبخند میزنند
بشمار وجودت آرامشِ نا آرامی هایِ
چند نا امید از روز و روزگار است
چشمانت را ببند و تصور کن
تمامِ روزهایی که پیش رو داری
تمامِ آدم هایی را که ملاقات نکرده ای
و مطمئن باش میانِ همین روز ها
یک نفر؛یک جا؛ آنقدر تو را می خواهد
که یادت می رود روزی؛جایی کسی از سرِ ندیدن و
کم دیدن تو را نخواست
که باید بدانی کسی که یک قلب را تمامُ کمال یرایِ او
می تپد نخواهد؛ تا عمر دارد
قلبی اینچنینی برایَش نخواهد بود…………………