بسم الله الرحمن الرحيم

بسم الله الرحمن الرحيم
قسمت دوم : قدرت یأس :
آنگاه که از همه، ریز و درشت، مأیوس شوی، تازه قدرت واقعی می آید. تازه رائحۀ آزادی استشمام می شود. تازه هم خودت و هم جهان را بی شائبه مشاهده می کنی. پایان یأس، یک نیروی انفجاری شگفت است. دریده شدنِ پرده های حماقت و جهالت است. سالک تا از همه چیز و همه کس مأیوس نشود سالک نمی شود. این شرط لازم و ضروری راه است. خدا می خواهد تو بر روی پای خودت بایستی. خودت باشی. برای همین است که گاه تو را ترک می کند و ضجه هایت را به هیچ می گیرد. او تو را منهای هیچکس می خواهد. فردِ فرد. يَأْتِينَا فَرْدًا -(سوره مریم بخشی از آیه 80)آیات یأس را در قرآن مشاهده کن!
هر جا سخن از یأس رفت یک واقعۀ انفجاری در راه بود! آنگاه که پیامبران مأیوس شوند نصر الهی فرا می رسد! حَتَّىٰ إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا -(سوره یوسف بخشی از آیه 110) برادران یوسف آنگاه که نسبت به درخواست شان از یوسف، مایوس شدند، تازه شروع کردند به حرف حساب زدن و تصمیم درست گرفتن!
فَلَمَّا اسْتَيْأَسُوا مِنْهُ خَلَصُوا نَجِيًّا - (سوره یوسف بخشی از آیه 80)
تنها یأسی که جایز نیست یأس از رَوح الله است. إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ - (سوره یوسف بخشی از آیه 87) چه رَوح الله، عین رحمت است. و نقد است. هم اکنون هست. وعده نیست. عین زندگی است. حال است. و ناامیدی از نقد وجود، حماقت است. اما آن یأسی که از آن سخن گفتم، یک قدرت فَوَرانی است. نشانۀ موحّد شدن است. یک موحّد به هیچ کس و هیچ چیز إتکا ندارد، چشم ندوخته است جز به ربّ خویش. و ربّ اش با خود اوست و چیزی جدا نیست. وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ - (سوره انفال بخشی از آیه 24) ای دوست آنگاه که به یأس مطلق رسیدی و خود را تنهای تنها یافتی، آن را ضعف ندان، آن را مرگ نپندار. آن یک اتفاق با برکت است. قرار است داربست ها را از دور و برت بردارند و سرپا شوی. اگر هشیار باشی برکت حقیقی را آگاهانه دریافت خواهی کرد و به یگانگی نائل خواهی گشت. پس مگذار حتی بهشت و جهنم تو را شرطی کنند، پا بر سر هر دو جهان بگذار. یک سالک موحّد اینگونه است. از کَونَین بگذر تا به الوهیت خویش رسی، که بهشت حقیقی و جاودان تو همین است.(پایان)