بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
اخلاق :
برخی می‌گویند: اخلاق برای حفظ خود است.
آخر کدام خود؟!.. خودی که پر از آلودگی است که حفظ کردن ندارد!
سالک اول باید خود را پاک کند، خالی از اوصاف رذیله‌ بشری کند، آنگاه این پاکی را، این خالی‌بودن را حفظ کند. هر حفظ‌کردنی قبل از این خالی‌ شدن خطاست، حفاظت از خود نیست، حفاظت از بیماری‌هاست.
برخی هر صبح و شام آیه‌ - فَاللهُ خَیرٌ حافِظاً وَ هُوَ اَرحَمُ الرّاحمینَ - (سوره یوسف بخشی از آیه 64)
را می‌خوانند و بر خود فوت می‌کنند، اما لحظه‌ای نمی‌اندیشند که آخر چه چیز خود را می‌خواهی حفظ کنی؟!
وجودی که پر از حرص، طمع، غرور، کینه، تکبر، خشم و دیگر صفات رذیله است که حفظ‌ کردن ندارد.
این آیه‌ شریفه،برای حفظ پاکی است، حفظ نوری است که فقط در پاکی و تهی‌ گونگی، ظهور می‌یابد.
حفظ خود، قبل از آنکه از بیماریهای نفسانی خالی شده باشی، خطرناک است.
اخلاق نیست، دقیقاً ضد اخلاق است. برای همین، تزکیه در قرآن مقدم بر هر چیز است. حتی مقدم بر تعلیم است. آموزش‌دادن هر تعلیم اسراری، آن هم به وجودی که هنوز خالی نشده باشد، خسارت‌بار است. حکمت را در غیر جای خود خرج کردن است.
اخلاق یعنی خالی‌شدن. و چون خالی شوی، به طرفة‌العینی از اخلاق الهی پُر می‌شوی. تَخَلَّقُوا بِاَخلاقِ اللهِ - این‌ گونه میسر می‌شود. و تنها اخلاق صحیح همین است. به آن اخلاق فطری می‌ گویم. همان فطرت الهی. ای دوست! خالی شو، تا خداوند تو را پُر نماید.