هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی از این زمانه دلم سیر می ش

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی/ از این زمانه دلم سیر می شود گاهی/ عقاب تیز پر دشتهای استغنا/ اسیر پنجه‌ی تقدیر می شود گاهی/ صدای زمزمه‌ی عاشقان آزادی/ فغان و ناله‌ی شبگیر می شود گاهی/ نگاهِ مردم بیگانه در دل غربت/ به چَشمِ خسته‌ی من تیر می شود گاهی/ مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز/ جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی/ بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد/ کلام حق دمِ شمشیر می شود گاهی/ بگیر دست مرا آشنای درد بگیر/ مگو چنین و چنان، دیر می شود گاهی/ به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک/ محبّت است که زنجیر می شود گاهی/