. .

. .
در آن قبیله که یک عمر نوکری رسم است
 به اسم اعظم تو کیمیاگری رسم است
غلام ایل و تبارت شدم ز کودکی ام
 که در قبیله ی تو ذره پروری رسم است
حرم نداری و وقتی نمی شود بپرم
 شکسته بال شدن چون کبوتری رسم است
سلام دادن ما بر قد شکسته ی تو
 در این حسینیه ها پای هر دری رسم است
شبیه گریه ی تو گریه های مادرها
 ز داغ کوچه فقط زیر روسری رسم است
ز چشم زخمی خود کار می کشی بانو
 حسین و گریه بر او روز آخری رسم است
مرا ز کوچه به گودال نیزه ها بردی
 گریز روضه زدن جای دیگری رسم است
شکست پهلوی مردی میان یک گودال
 که سهم بردنِ از ارث مادری رسم است