دلم گرفته از اين جمعه هاي تكراري

دلم گرفته از اين جمعه هاي تكراري
دلم گرفته از اين انتظار اجباري

چه قدر ندبه بخوانم! چرا نمي آيي؟

چه ديده ايي كه از اين دل شكسته بيزاري!؟

نيا! به درد خودم گريه مي كنم، باشد

شما كه از بدي حال من خبر داري

«صلاح مملكت خويش خسروان دانند»

ازاين به بعد غزل، من ندارم اصراري

نيا! كه وُسع خريد كلافِ نخ هم نيست

شما كه با خبر از نرخ هايِ بازاري

امان نمي دهدم گريه، درد و دل دارم

به سينه مانده چه ناگفته هايِ بسياري

به جان مادرت آقا به كار مي آيم

مرا اگر تو در اين روضه ها نگه داري

به درد مي خورم آقا، مرا تحمل كن

به جاي «شيعه» بخوانم «غلام درباري»

تو شاهدي! جگرم خرجِ روضه هاتان شد

گمان كنم كه به من اندكي بدهكاري

ببخش، حرف زيادي زدم، غلط كردم

شما امامي و من هم غلام، مختاري

مرا فراق و غمت مي كشد، تو خواهي ديد

كه خورده برگه ترحيم من به ديواري